unplugged [the rock blog]

goodbye and hello

2007-03-17T12:23:00.000+02:00

To unplugged φεύγει. Την ανανεωμένη του έκδοση, μπορείτε να την βρείτε από σήμερα εδώ

Nick Cave and the Grinderman

2007-03-15T21:58:00.000+02:00

"Αθυρόστομοι, μαλλιαροί και αρκετά μεγάλοι ώστε να ξέρουν που πάνε να μπλέξουν, οι GRINDERMAN αποτελούνται από τους Nick Cave (φωνή, κιθάρα, πιάνο), Warren Ellis (βιολί), Martin Casey (μπάσο) και Jim Sclavunos (τύμπανα)"

Το νέο Garage group του Νick Cave είναι γεγονός, η κυκλοφορία του πρώτου δίσκου τους επίσης και η αναπτέρωση της ελπίδας μας για φρέσκες ιδέες μεγαλύτερη από ποτέ. Μετά από μία πολύ γρήγορη ακρόαση μπορώ να πω ως πρώτη εντύπωση, ότι το Cd είναι καταπληκτικό και συνήθως, οι πρώτες μου εντυπώσεις έχουν πάντα δίκιο!!!!

Απολαύστε το video του "Νo pussy blues" και κατεβάστε δύο tracks, το
Honey bee (Lets fly to mars) και το Electric Alice .
Grinderman καλώς ήρθατε.

Εντός εισαγωγικών από το www.avopolis.gr

Iron Maiden live in Athens (Τα πρώτα Video)

2007-03-12T22:05:00.000+02:00

Προς στιγμήν λέω μόνο ότι έγινε κόλαση και ότι πραγματικά ήταν ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ!!!!

Δείτε μερικά βιντεάκια που ήδη ανέβηκαν στο youtube. Ποιότητα χάλια, αλλά αξίζει τον κόπο.

Ειδικά η στιγμή που τραγουδήσαμε το happy birthday στον Steve Harris

και η στιγμή με το Οέοοοοοο, όλα τα λεφτά.

Πραγματικά μοναδική εμπειρία και πολύ συγκινητική, τουλάχιστον για μένα, που είχα την τύχη να τους δω όταν είχαν έρθει το 1989 στο γήπεδο της ΑΕΚ και που εχτές συνειδητοποίησα, ότι κάποια πράγματα δεν γερνάνε ποτέ.

Θα επανέλθω με λεπτομέρειες...

The black parade – My chemical romance (2006)

2007-03-11T13:15:00.000+02:00

Ακούω το τρίτο album των My chemical romance κάπου ένα μήνα. Και όσο το ακούω τόσο περισσότερο μ’ αρέσει. Το προηγούμενο single που θυμάμαι από αυτά τα τυπάκια απ’ το New Jersey είναι το I’m not OK (I promise) το οποίο δεν ήταν και αριστούργημα, αλλά έκανε μια χαρά τη βόλτα του στα airplay των rock ραδιόφωνων ενδεχομένως λόγω του πιασάρικου refrain.

Η καρδιά του συγκροτήματος είναι ο τραγουδιστής τους Gerard Way ο οποίος αποφάσισε να παρατήσει τη δουλειά του ως animator και να ασχοληθεί με τη μουσική. Το συγκρότημα ονομάστηκε από ένα βιβλίο του Irvine Welsh (συγγραφέα του Trainspotting) και ξεκίνησε στις αρχές των 00s με τον πρώτο τους δίσκο (I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love) να ηχογραφείται το 2002 από την indie εταιρία Eyeball records της Νέας Υόρκης. Μα το αντικείμενο μας δεν είναι η ιστορία των My chemical romance, αλλά το album τους.

Υπάρχει ένα concept στο εν λόγω album όπως (λένε) και στα προηγούμενα τους και το κεντρικό του θέμα είναι πάντα ο θάνατος (όπως και στα προηγούμενα). Πρόκειται για έναν νεαρό (τον Patient) ο οποίος πεθαίνει από καρκίνο και τριγυρνάει στις αναμνήσεις και τα τραύματα της παιδικής του ηλικίας. Υπάρχουν άπειρες επιρροές και συσχετισμοί σ’ αυτό το album. Queen, Smashing pumpkins, Green day, Pink Floyd (the Wall) ακόμα και Beatles, μα δεν ξεπατικώνονται σαν σιδερότυπο. Τα πάντα φιλτράρονται μέσα από το πρίσμα του μελωδικού emo-neo punk (πάλι έγραψαν οι μουσικοκριτικοί) και μέσα από καταιγιστικούς, τις περισσότερες φορές, ρυθμούς που χτυπάνε σαν καλοκουρδισμένο ρολόι και την απολύτως ταιριαστή φωνή του Gerard, αρκετά εκφραστική στις δυνατές στιγμές του album, με έξυπνα ευρήματα στην εκφορά των φθόγγων.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιες αδύνατες στιγμές (όχι πολλές όμως) και αυτές επικεντρώνονται σε κάποιες μπαλάντες-γιαουρτάκια, με πολυφορεμένες μελωδίες, που οπωσδήποτε πρέπει να έχει κάθε δίσκος που σέβεται τον εαυτό του.
Εκτός αυτού όμως το δισκάκι αυτό πετάει. Είναι το rhythm section (το οποίο κατά την ταπεινή μου γνώμη θα μπορούσε να βοηθηθεί περισσότερο από τον παραγωγό Rob Cavallo), είναι κάποιοι πολύ δυνατοί στίχοι στα έπη-διαμάντια του, Mama και Welcome to the Black Parade, οι poppy μελωδίες, όπως και η ένταση και η ενέργεια που γεμίζεις ακούγοντας το.

Καταλήγοντας το μόνο που έχω να πω είναι ότι –δεν ξέρω ως πότε- θα συνεχίσω να το ακούω ακατάπαυστα και να χτυπιέμαι προσθέτοντας ότι είναι ο καλύτερος τρόπος ξυπνήματος για ένα δύσκολο πρωινό!

Δείτε και το βιντεάκι με τους Sgt Pepper’s lonely hearts club band με lead τον Freddie Mercury. (Welcome to the Black Parade)

The Rolling Stones - Rock & Roll Circus

2007-03-01T20:34:00.000+02:00

από τον horexakias

Οι Βeatles, πέραν της μουσικής τους είχαν και άλλες δραστηριότητες, όπως να γυρίζουν ταινιάκια και ντοκιμαντέρ. Ένα ντοκιμαντέρ με ύφος ταινίας....ή το ανάποδο ήταν το Magical Mystery Tour το οποίο έκαναν το ‘67.

Στον αντίποδα ο Mick, o Κeith και η τρελλοπαρέα των Rolling Stones, προσπαθώντας και φιλοδοξώντας να δώσουν μια απάντηση στο Magical Mystery Tour, φτιάχνουν το Τhe Rolling Stones Rock And Roll Circus. Δεκέμβριος του’68. Ένα στούντιο στο Γουέμπλει, σε ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο σε τσίρκο, για το σόου των Stones, το οποίο και είχε διάρκεια 2 εξοντωτικές μέρες. Εξοντωτικές γιατί έπαιζαν δυο μέρες συνέχεια. Σκηνοθέτης ήταν ο Μichael Lindsay- Hogg,ο οποίος και φέρει μερικώς την ιδέα, γιατί το υπόλοιπο οφείλεται στον Jagger. Ο Jagger ήθελε κάτι διαφορετικό πέρα από συναυλίες-ταινίες και ο Hogg σκεπτόμενος και ζωγραφίζοντας κύκλους σε ένα χαρτί, εμπνεύστηκε ένα μουσικό τσίρκο. Οι οικοδεσπότες Mick Jagger και Keith Richards μαζί με τους υπόλοιπους Stones προλόγιζαν και παρουσίαζαν τους καλεσμένους.

Πρωταγωνιστές και καλεσμένοι είναι οι Who (γνωστοί τύποι ειδικοί στο σπάσιμο. Όχι πιάτα σε μπουζούκια άλλα κιθάρες ενισχυτές και τύμπανα), Οι Jethro Tull, άγουροι και πρώιμοι με τον καταπληκτικό Ian Anderson στο φλάουτο να παίζει στο ένα πόδι και κιθαρίστα τον Tony Iommi παρακαλώ. Ναι,ναι, ο κιθαρίστας των Black Sabbath πέρασε για κάποιο διάστημα και από τους Jethro Tull. Πριν, ήταν μαζί με τους 4 γνωστούς υπόλοιπους Sabbath αλλά λέγονταν Earth Blues Company. Μερικούς μήνες αργότερα φεύγει από τους Tull και επιστρέφει στο παλιό του συγκρότημα με πολύ τρομαχτικές ιδέες και πλέον μετονομάζονται σε Βlack Sabbath, άλλα αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Σειρά έχει η Marianne Faithful («κολλητή»των Stones, πιο κολλητή δε γίνεται), The Dirty Mac (Lennon-Beatles vocal-rhythm guitar, Richards-stones bass, Clapton-cream lead guitar, Mitch Mitchell-J. Hendrix Experience drums. Συγκρότημα που έφτιαξε ο Lennon ειδικά για εκείνη τη μέρα), και.....John Lennon-Υοκο Οno.

Αρχικά προορίστηκε για την τηλεόραση, αλλά στη πορεία το μετάνιωσαν, συν το γεγονός ότι οι Stones θεώρησαν το αποτέλεσμα όχι και τόσο ικανοποιητικό γι’αυτό και έμεινε στα αζήτητα μέχρι το 1996 οπότε και πρωτοκυκλοφόρησε.

Αυτό λοιπόν ήταν ένα εξοντωτικό μουσικό διήμερο με μεγάλα ονόματα, που παρ’ όλο ότι ο Mick θεώρησε το αποτέλεσμα κακό, αξίζει να το ακούσετε αρχικά και μετά να το δείτε, με μια μικρή καθυστέρηση 30 και κάτι χρόνων.

Έτσι για την ιστορία το 1968 επίσης, ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ θα σκηνοθετήσει τους Stones στο φιλμ «One Plus One» τις ώρες που κάνουν πρόβες για μια συναυλία στα Olympic Studios.

(Σ)τα ακουστικά του μήνα που πέρασε

2007-02-26T10:25:00.000+02:00

Αυτά είναι τα αγαπημένα του (μισού) unplugged για τον Φλεβάρη. Αυτά που ακούσαμε περισσότερο, αυτά που γυρίσαμε το volume σε πιο δυνατές συχνότητες από ότι σε κάποια άλλα και αυτά που συνόδευσαν τις μέρες και τις νύχτες αυτού του μήνα.

Η λίστα θα ανεβαίνει κάθε φορά τις 2-3 τελευταίες μέρες και φυσικά οι επιλογές (θα) είναι απόλυτα υποκειμενικές και μη βασιζόμενες σε κανένα chart.

Η σειρά αναφοράς τους είναι τυχαία λόγω μεγάλης αδυναμίας σε όλα ανεξαιρέτως.

Enjoy!

three days grace - pain

muse - falling away with you

30_seconds_to_mars-from_yesterday

papa roach – forever

Red hot chili peppers - Snow (Hey oh)

the_red_jumpsuit_apparatus-face_down

the_killers-read_my_mind

breaking_benjamin-breath

My chemical romance - welcome to the black parade

bloc party-i still remember

A hard day's write. Οι ιστορίες πίσω από τα τραγούδια των Beatles

2007-02-22T20:19:00.000+02:00

Ένα ακόμα βιβλίο έρχεται να προστεθεί στην τεράστια πια βιβλιογραφία των θρυλικών Beatles. Γραμμένο από τον Steve Turner, Βρετανό μουσικό δημοσιογράφο, βιογράφο και ποιητή προσπαθεί να φωτίσει τις ιστορίες πίσω από τα τραγούδια των Beatles. Αλλά ας σούμε τα πράγματα από την αρχή μιας και μόλις τελείωσα την διεξοδική ανάγνωση του.

Η έκδοση είναι άψογη, σε μεγάλο μέγεθος με σκληρό εξώφυλλο και η μετάφραση της Σαμάνθας Κωνσταντέα είναι πολύ καλή. Το φωτογραφικό υλικό είναι υποδειγματικό, και περιέχει μάλιστα κάποιες σπάνιες φωτογραφίες, όπως την ζωγραφιά που ενέπνευσε το Lucy in the sky with diamonds που δημοσιεύεται για πρώτη φορά αλλά όχι εξώφυλλα δίσκων ή singles.
Η κατεύθυνση του συγγραφέα είναι ξεκαθαρισμένη από την αρχή. Αναφέρεται αυστηρά στην ιστορία πίσω από τα τραγούδια που ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν οι Beatles. Δεν υπάρχουν πληροφορίες ούτε για τους μουσικούς που έπαιξαν, ούτε για το πως έγιναν οι ηχογραφήσεις, ούτε καν για τραγούδια διασκευασμένα από τους Beatles.
Η αναφορά των τραγουδιών γίνεται με χρονολογική σειρά, με μια περίληψη του άλμπουμ
στην αρχή του κάθε κεφαλαίου.
Η ματιά του Turner είναι καθαρά δημοσιογραφική, αναφέροντας γεγονότα, ονόματα και τις περισσότερες φορές απίστευτες πληροφορίες, απομυθοποιώντας αναπόφευκτα την εικόνα που έχουμε διαμορφώσει για τα τραγούδια των fab four.
Δεν αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση να ξέρει κάποιος όλα τα τραγούδια τους για να απολαύσει αυτό το βιβλίο, αν και στην αντίθετη περίπτωση καταβροχθίζεται απνευστί και οι δεκάδες καινούριες πληροφορίες βρίσκουν κατευθείαν τη θέση τους στο μυαλό του αναγνώστη.
Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο έμαθα δεκάδες πράγματα που δεν ήξερα για τους Beatles και τα τραγούδια τους. Το πιο σημαντικό από όλα είναι το γεγονός ότι πολλά από τα αγαπημένα μου τραγούδια των Beatles αποδίδονται στον Paul McCartney ο οποίος υπήρξε και ο ποιο εργατικός από όλους.

Ας δούμε όμως μερικά νόστιμα που νομίζω ότι θα θέλατε να ξέρετε:

Ο McCartney ξύπνησε ένα πρωί με τη μελωδία του Yesterday στο μυαλό του. Έψαχνε ένα μήνα μήπως ήταν κάποιου άλλου. Όταν άρχισε να το δουλεύει και δεν υπήρχαν ακόμα στίχοι, χρησιμοποιούσε το εξής στιχάκι: "Scrambled eggs, Oh you've got such lovely legs"
To πρώτο τραγούδι τους που κυκλοφόρησε και δεν είχε ερωτικό θέμα ήταν το Nowhere man, και είχε να κάνει με την έλλειψη αυτοεκτίμησης του Lennon.
Ο αβγουλάς (egg-man) Του Ι am the walrus φέρεται κατά μία εκδοχή να είναι ο τραγουδιστής των Animals, Eric Burdon ο οποίος συνήθιζε να σπάει αβγά σε γυμνά κορίτσια συνήθως ξαπλωμένα...
Η Martha από το Martha my dear μάλλον ήταν το σκυλί του McCartney.
Το she came in through the bathroom window απο το Abbey road γράφτηκε από τον Paul με αφορμή μια διάρρηξη (κλάπηκαν μόνο ρούχα και φωτογραφίες) που έγινε στο σπίτι του από ομάδα groupie s.

Όπως και να το δούμε, είναι ένα βιβλίο που οι fans του συγκροτήματος θα ευχαριστηθούν να διαβάσουν.

Τις θέλω όλες! (και θα τις έχω).

2007-02-16T11:36:00.001+02:00

“Βρισκόμαστε στο τελικό στάδιο της προεργασίας του επόμενου άλμπουμ”. Θα αρχίσουμε να ηχογραφούμε στις 12 Μαρτίου. Είμαστε ενθουσιασμένοι που θα μοιραστούμε την εμπειρία αυτή με τον Ρικ Ρούμπιν (ο παραγωγός του δίσκου). Μια στιγμή όμως… Υπάρχουν κι άλλα νέα. Διαπιστώνουμε πως το Ιούνιο θα είναι καιρός να κάνουμε ένα διάλειμμα κι από τη στιγμή που περάσαμε τόσο καλά στην Ευρώπη το περασμένο καλοκαίρι, σκεπτόμαστε να επιστρέψουμε και να παίξουμε σε διαφορετικές χώρες τις οποίες δεν επισκεφτήκαμε πέρυσι”.

Tάδε έφη ΜΕΤΑLLICA!!!!!!!!!

Οι φήμες οργιάζουν για εμφάνισή τους την τελευταία μέρα του Rockwave Festival στο Terra Vibe τον Ιούλιο. Στην επίσημη ελληνική ιστοσελίδα τους, αναφέρεται ως σίγουρο γεγονός, όπως και στην επερχόμενη ανακοίνωση των διοργανωτών. Ακούγονται επίσης ονόματα όπως οι System of a down και οι ΑC/DC.

Oι τιμές των εισιτηρίων πάντως, για την συγκεκριμένη ημέρα του Rockwave στην προπώληση (που θα ξεκινήσει στις 21/02/2006) έχουν ήδη ανακοινωθεί και θα έχουν ως εξής:

Όρθιων -Διακεκριμένη περιοχή: 100 Euro

Όρθιων-Pitch A: 80 Euro

Όρθιων -Γενική Είσοδος: 60 Euro

Σημεία προπώλησης και ώρες λειτουργίας:

ΤΙCKET HOUSE Aθήνα

Πανεπιστημίου 42 (Εντός Στοάς) Τηλ: 210 3608366
Ώράριο Λειτουργίας:
Δευτέρα – Τετάρτη 10:30 – 18:30
Tρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή 10:30 – 20:00
Σάββατο 10:30 - 16:00

Μέσα στον Μάρτιο έρχονται και άλλα δύο πολύ αγαπημένα συγκροτήματα.

Το Σάββατο 3 Μαρτίου στην Αθήνα και την Κυριακή 4 στη Θεσσαλονίκη οι BLACKFIELD έρχονται για να μας παρουσιάσουν τη νέα τους δουλειά αλλά και τα τραγούδια με τα οποία τους αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμή.

Οι Reamonn επίσης εμφανίζονται στην Θεσσαλονίκη Παρασκευη 16 Μαρτιου 2007 στην "Υδρόγειο" με ώρα έναρξης: 21.30 και στην Αθήνα το Σάββατο 17 Μαρτίου στο fuzz live music club Λ. Βουλιαγμένης 22 με ίδια ώρα έναρξης.

Εισιτήρια προπωλούνται ήδη στο ticket house και η τιμή τους είναι 40 ευρώ.

Φαντάζομαι τι έχει να γίνει κι αυτό το καλοκαίρι...

Belle & Sebastian : The life pursuit (2006)

2007-02-06T22:10:00.000+02:00

Όταν έμαθα ότι οι Belle & Sebastian κυκλοφόρησαν νέο album είπα: "Εδώ είμαστε". Και ευτυχώς δεν έπεσα καθόλου έξω.
Καλό είναι να ψάχνεις για νέα ακούσματα, αλλά ακόμα καλύτερο να σε επισκέπτονται παλιοί φίλοι που έχεις αγαπήσει.
Ένα ποτηράκι κρασί είναι προαιρετικό για την ακρόαση αυτού του δίσκου. Ο γνώριμος ήχος των Belle λίγο παλιομοδίτικος, λίγο ξεχωριστός, λίγο υποτονικός και πικρόγλυκος χαϊδευει τα αυτιά σου σαν να μην πέρασε ούτε μέρα από το εξαίσιο The boy with the Arab strap.
Οι στίχοι λίγο καυστικοί, μερικές φορές πικρόχολοι και κάποιες ονειρικοί γεμίζουν αβασάνιστα τις κενές ώρες που δε χρειάζεται να έχεις τίποτε άλλο στο μυαλό σου. Μόνο κιθαρίτσες, πνευστά και γλυκές φωνούλες που αγκαλιάζουν την κρυμμένη εφηβεία σου.

Χαίρομαι που παραμένουν τόσο αξιοπρεπεις όπως τότε που τους γνώρισα...

White collar boy

Αstor Piazzola : El Gran Ástor

2007-02-02T13:56:00.000+02:00

"Όταν τη συνάντησα της έδειξα συμφωνίες και σονάτες μου με το κιλό. Άρχισε να τις διαβάζει και ξαφνικά είπε το εξής φρικτό: ‘Είναι πολύ καλογραμμένα.’ Και σταμάτησε, βάζοντας μια μεγάλη τελεία, τεράστια σαν μπάλα ποδοσφαίρου.

Μετά από λίγο είπε: “Εδώ είσαι σαν τον Στραβίνσκι, σαν τον Μπάρτοκ, σαν τον Ραβέλ, αλλά ξέρεις τι; Δεν βρίσκω τον Πιατσόλα εδώ πέρα.” Κι άρχισε να διερευνά την προσωπική μου ζωή: τι έκανα, τι έπαιζα και τι δεν έπαιζα, αν ήμουν εργένης ή με κάποιον, ήταν σαν πράκτορας του FBI! Και της είπα με ντροπή ότι ήμουν μουσικός του τανγκό. Στο τέλος της είπα, “Παίζω σε ‘νυχτερινό κέντρο.’” Δεν ήθελα να πω “καμπαρέ.” Κι εκείνη απάντησε, “Νυχτερινό κέντρο, ναι, δηλαδή καμπαρέ, δεν είναι;” “Ναι,” απάντησα, και σκέφτηκα, “Θα τη χτυπήσω αυτή τη γυναίκα μ' ένα ραδιόφωνο στο κεφάλι...” Δεν ήταν εύκολο να της πει ψέματα κάποιος.

Συνέχισε να ρωτάει: “Λες ότι δεν είσαι πιανίστας. Τι όργανο παίζεις τότε;” Και δεν ήθελα να της πω ότι έπαιζε μπαντονεόν γιατί σκέφτηκα ότι “Θα με ρίξει κάτω από τον τέταρτο όροφο.” Τελικά ομολόγησα και μου ζήτησε να της παίξω λίγα μέτρα από κάποιο δικό μου τανγκό. Άνοιξε ξαφνικά τα μάτια, μου άρπαξε το χέρι και είπε: “Βρε χαζέ, αυτός είναι ο Πιατσόλα!” Και πήρα όλη τη μουσική που είχα συνθέσει, δέκα χρόνια της ζωής μου, και την έστειλα στον διάολο μέσα σε δύο δευτερόλεπτα".

Κάπως έτσι ξεκίνησε η απερίγραπτη αυτή ιδιοφυία, συνομιλώντας με την Γαλλίδα συνθέτρια και μαέστρο Nadia Boulanger.

Παίρνωντας την μουσική των «μεγάλων» από τις αίθουσες με τις βελούδινες επενδύσεις και ριχνοντάς την στα πεζοδρόμια του Μπουένος Άιρες να χορεύει στους ρυθμούς του μπαντονεόν, απελευθερωμένος από τις κριτικές και από την συντηριτική κυβέρνηση της πατρίδας του, μίλησε στις νέες γενιές και έκανε δημοφιλείς μουσικούς και ακροατές τζαζ σε όλο τον κόσμο να πιαστούν τελικά στο δίχτυ του τανγκό nuevo του ( έναν ιδιαίτερο συνδυασμό του ύφους και του ρυθμού του αργεντίνικου ταγκό, της κλασικής μουσικής, της τζαζ και της αρμονίας του 20ου αιώνα) .

Το nuevo tango του Πιατσόλα ξεχώριζε από το παραδοσιακό τανγκό λόγω της ενσωμάτωσης στοιχείων τζαζ, της χρήσης περίπλοκων συγχορδιών και διφωνιών, της χρήσης αντίστιξης, και των μακρών συνθετικών μορφών. Ο Πιατσόλα εισήγαγε επίσης μουσικά όργανα που δεν χρησιμοποιούνταν στο παραδοσιακό τανγκό, όπως το φλάουτο, το σαξόφωνο, την ηλεκτρική κιθάρα, ηλεκτρονικά όργανα, το βιμπράφωνο, και ντραμς.

Το αργεντίνικο ρητό "στην Αργεντινή όλα μπορούν να αλλάξουν — εκτός από το τανγκό" δείχνει λίγο την αντίσταση που συνάντησε ο Πιατσόλα στην πατρίδα του. Όμως η μουσική του έτυχε αποδοχής στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, και τις διασκευές του του τανγκό υποδέχθηκαν με χαρά κάποια φιλελεύθερα τμήματα της αργεντινής κοινωνίας, τα οποία προωθούσαν πολιτικές αλλαγές παράλληλα με τη μουσική του επανάσταση.

Η μουσική του Astor Piazzolla συνόψισε την ένταση της σύγχρονης ζωής με την τήξη της φολκλορικής ομορφιάς και σφυρηλάτησε ένα νέο είδος που προκάλεσε ακόμα και τον πιο προσκολλημένο στις παραδόσεις ακροατή.

Έργα όπως το "Concierto para Bandoneón, Orquesta, Cuerdas y Percusión", το "Doble-Concierto para Bandoneón y Guitarra", το "Tres Tangos Sinfónicos" και το "Concierto de Nácar para 9 Tanguistas y Orquesta", είναι μερικοι από τους «φόρους» που κάποιος θα μπορούσε να "πληρώσει" στην διάρκεια μιας ζωής γεμάτης καλλιτεχνική τόλμη.
Και ο Gran Ástor τους "πλήρωσε" και με το παραπάνω.

Luna

(ξανά εδώ, γιατί προσωπικά το θεωρώ μία από τις πιο αριστουργηματικές του συνθέσεις).

Πηγή : Wikipedia

Devastations

2007-01-04T21:53:00.000+02:00

Γράφει ο horexakias.

Ακούς κάποια κομμάτια τους και λες “ωχ οι tindersticks”. Ακούς πιο κάτω και λες “αμάν οι madrugada”. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε. Πρόκειται για το τρίο που ξεκίνησε από την Αυστραλία και συγκεκριμένα από τη Μελβούρνη με το όνομα Devastation.
Ξεκίνησαν από τη Μελβούρνη αλλά εντοπίστηκαν στο Βερολίνο. Εκεί όπου φτιάχτηκε το δεύτερο LP τους Coal. Πολύ καλή επιλογή πόλης για να εμπνευστείς και να γράψεις.

Εξάλλου αρκετοί πέρασαν και εμπνεύστηκαν από το Βερολίνο. Ο Bowie,o Lou reed και δυο δίσκοι στο ενεργητικό τους. Πριν γίνουν Devastations, ήταν σε 5μελες συγκρότημα, τους Luxedo. Ο πρώτος δίσκος βγήκε το Μάιο του 2003 και έχει τίτλο το όνομα τους “The Devastations”και ο δεύτερος το Σεπτέμβριο του 2005 με τίτλο “Coal”.
Επίσης έχουν και τέσσερα single κάπου από το 2003 μέχρι το 2005 αρκετά σπάνια πλέον και αγνώστων λοιπών στοιχείων.

Το Coal είναι ένας άριστος δίσκος σε όλα του.
Μελωδικός ,ερωτικός, συναισθηματικός, ακόμα και σκληρός. Στίχοι με απογοητεύσεις, σκληρές πραγματικότητες, περίεργες ιστορίες. Ευαίσθητα μπάσα φωνητικά από τον Conrad Standish(φωνητικά & μπάσο), πάνω από τις νωχελικές μελωδίες των Tom Carlyon (κιθάρα,πιάνο) και Hugo Cran(τύμπανα). Κομμάτια με πιάνο, βιολί και γυναικείες δεύτερες (αλά tindersticks). Το πρώτο κομμάτι του δίσκου sex & mayhem. Οι στίχοι ποιήματα που θα μπορούσες ακόμα και να τα εκδόσεις.
Κομμάτια και στίχοι που δεν στέκονται μόνο σε φιλόδοξους τίτλους. Το συγκεκριμένο κομμάτι ξεκινά με τη βαρύτονη φωνή του Standish μαράκες και μπάσο μέχρι που φτάνει σε ένα σημείο που φουσκώνει μαζί με βιολιά και γυναίκειες φωνές. Τα Take You Home, What’s A Place Like That Doing In A Girl Like You (τίτλος και αυτός!!) είναι σαφώς πιο σκληρά και πιο ηλεκτρικά και διαφέρουν από τον υπόλοιπο δίσκο.
Κομμάτια τα οποία εμένα μου θύμισαν madrugada, αλλά ωστόσο είναι τόσο συνωμοτικά , οικία και ιδιαίτερα.
Το Coal βγάζει ένα κυνισμό, μια θλίψη, μια αγάπη ,ιδιότητες που μόνο η μουσική μπορεί να προσφέρει απλοχέρα και εύγευστα σε μας τους ανθρώπους. Όπως όμως και να μας τα παρουσιάζουν,όπως και να μας τα προσφέρουν,το θέμα είναι ότι το κάνουν όμορφα. Είναι ώριμοι , καταιγιστικοί και σκοτεινοί με μπλε μώλωπες.
Οι Devastations δεν έχουν εντυπωσιακό παρελθόν,φαίνεται όμως να έχουν εντυπωσιακό μέλλον. Αναβίωση των tindersticks? Ίσως. Όσοι εντυπωσιαστούν από τον ήχο και αποπλανηθούν από το στίχο τους θα έχουν την ευκαιρία να τους δουν live στο Gagarin,στις 22 Φεβρουαρίου.

1. Sex And Mayhem
2. Night I Couldn't Stop Crying
3. Don't Want To Lose You Tonight
4. Coal
5. Terrified
6. Take You Home
7. Gorinina
8. Man Of Fortune
9. What's A Place Like That Doing In A Girl Like You
10. Dance With Me

2006 Συμβατικά και όχι

2006-12-29T19:18:00.000+02:00

Ένας χρόνος ακόμα φεύγει και οι λίστες με τους καλύτερους δίσκους δίνουν και παίρνουν. Λίστες μεγάλες, μικρές, παράξενες και εμπορικές.
Δύσκολη η επιλογή μέσα στον κυκεώνα των νέων κυκλοφοριών, ειδικά όταν έχεις να κάνεις με μια χρονιά με ονόματα-μεγαθήρια όπως The Who, Johnny Cash, Bob Dylan, Bruce Springsteen, Pearl Jam, Sonic Youth και άπειρες αξιόλογες νέες ιδέες από διαφορετικά είδη μουσικής.

Πραγματικό χάος.

Μάζεψα λοιπόν κάποια από τα πράγματα που άκουσα και μου άρεσαν πραγματικά για φέτος κι έφτιαξα μια home-made προσωπική λίστα χωρίς αρίθμηση με τον καλύτερο δίσκο εκτός.

Ξεκινάμε λοιπόν:
2006
Καλύτερος δίσκος
Muse - Black holes and revelations
Ο πιο ευρηματικά συμβατικός και άρτιος δίσκος που άκουσα το 2006.
Το γιατί το έχω αναλύσει και κουράσει εδώ.

Η σειρά δεν έχει καμία απολύτως σημασία

Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not
Για πολλούς υπερεκτιμημένο αυτό το ντεμπούτο. Πολύ το χάρηκα!
Ειδικά το British accent και το ακανόνιστο φτύσιμο των συλλαβών.

Pearl Jam - Pearl Jam
Αξιοπρεπέστατη συνέχεια μιας μεγάλης ιστορίας.
Πολύ ολοκληρωμένο.

Placebo - Meds
Ο Brian Molko δε νομίζω να ξεμείνει ποτέ από ιδέες.
Χωρίς πειραματισμούς κάτι που μπορείς να τραγουδίσεις.

TV on the Radio - Return to Cookie Mountain
Φρέσκος, πειραματικός με μελωδίες που αποσυντίθενται σε θόρυβο.
Δυνατό σύνολο. Άχρονο.

Beck - The Information
Ένας φίλος από τα παλιά με αμετάβλητο ακόμα IQ.

The Knife - Silent shout
Ηχητικά τοπία για δυνατούς λύτες.
Είχα καιρό να αγαπήσω synths. Έγινε θαύμα!
Rock εντόσθια. Το καλύτερο του pitchfork.

Regina Spektor - Begin to hope
Μαμά είμαι ερωτευμένος με μια ρωσίδα!
Απίθανο πιάνο. Υπέροχες ιδέες. Ατελείωτα μέρη.
Κλασσική παιδεία και γυναικεία φαντασία (και λύσσα)

Bob Dylan - Modern Times
Η φωνή του παππού είναι ακόμα ένρινη. Φιλικές μελωδίες χαλαρές και ήρεμες από τα παλιά. Συνταξιοδότηση και Αμερικανιά. Μα πάνω απ' όλα αξιοπρέπεια.
Τον ακούω μακρυά απ'τη γυναίκα μου με κράνος για τις κατσαρόλες :p

Joanna Newsom - Ys
Πρέπει να τον καταλάβω αυτόν τον δίσκο. Πρέπει!
Μπορώ να τον ακούω συνέχεια καθισμένος σε ένα μακρυνό παρελθόν που όμως δεν έζησα. Βραβείο αντισυμβατικότητας. Διαμάντι πρωτοπορίας.

Καλή χρονιά

Tool 10.000 days - Άλμπουμ της χρονιάς (μου)

2006-12-22T14:37:00.000+02:00

5 χρόνια. Αυτό φαίνεται να είναι το χρονοδιάγραμμα το οποίο οι Tool αισθάνoνται ότι είναι ο καλύτερος χρόνος που πρέπει να μεσολαβήσει μεταξύ των άλμπουμ τους.
Τον Μάιο που άνοιγα την ομολογουμένως πρωτότυπη συσκευασία του τελευταίου τους cd (προσαρμοσμένοι μπροστά είναι δύο στερεoσκοπικοί φακοί, η χρησιμότητα των οποίων είναι να μπορέσεις να απολαύσεις τρισδιάστατα τις φωτογραφίες στο καταπληκτικό booklet) αναρωτιώμουν αν θα ακούσω κάτι ανάλογο με το Lateralus (το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε το 2001).
Πριν πατήσεις το play όμως σε ανάλογα ακούσματα, πρέπει να κάνεις delete σε όλα όσα μέχρι τώρα ήξερες ώστε να μπορέσεις να είσαι όσο το δυνατόν αντικειμενικός μέσα στην υποκειμενικότητά σου.

Αυτό και έπραξα για να βρεθώ μπροστά σε ένα καταιγισμό από μυστηριακούς, άλλοτε οργισμένους, άλλοτε μελαγχολικούς και άλλοτε συναισθηματικά φορτισμένους ήχους, δεμένους υπέροχα μεταξύ τους.

Οι Τool αφήνουν διακριτικά πίσω το εντυπωσιακό παρελθόν τους για να μας δώσουν ένα άλμπουμ ολοκληρωμένο τόσο σε ήχο και σύνθεση, όσο και σε μελωδικούς συναισθηματισμούς (πράγμα αρκετά παράξενο για μια progressive heavy metal μπάντα).

Το 10.000 days είναι ένα βήμα μπροστά και αποτελεί εξαίσιο δείγμα της εξελικτικής πορείας του γκρουπ. Ένα άλμπουμ εξομολόγηση των ανθρώπινων αδυναμιών, με κάθε του τραγούδι να στέκεται από μόνο του και όλα μαζί να είναι ένα μεγάλο « κατηγορώ» στο πρόσωπο της σημερινής κοινωνίας.

Τραγούδια ψαγμένα που χωρίς να το κραυγάζουν, σε περιμένουν να τα «κοιτάξεις» καλύτερα, πιο βαθειά και πιο προσεχτικά, αποφεύγωντας να μείνεις μόνο στην ηχητική τους πανδαισία.

Επικά τα Rosetta Stoned, 10.000 Days, αλλά και το Right In Two εντυπωσιάζουν με την «εξυπνάδα» τους. Τα vocals, τα τύμπανα, η κιθάρα τα riffs, όλα ρέουν!

Ο κιθαρίστας Adam Jones δεν είναι αυτό που λέμε «δεξιοτέχνης» αλλά με το παίξιμό του έχει σίγουρα την «ευθύνη» για τον ήχο που χαρακτηρίζει το συγκρότημα. Μαζί με το μπάσο όμως του Justin Chancellor κάνουν ένα εκπληκτικό δίδυμο το οποίο σε πολλά σημεία παραλληρεί.

Ο drummer Danny Carrey είναι κατά γενική ομολογία, ένας από τους καλύτερους που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο rock μουσικό στερέωμα και ήταν πολλές οι φορές που απομόνωσα τον δικό του ήχο, διαπιστώνοντας την απίστευτη τεχνική του.

Τέλος η φωνή του group, Maynard James Keenan μας προσφέρει απλόχερα συνεχή ταξίδια από το σκοτάδι στο φως, από την ειρωνία στο χιούμορ και από την μελαγχολία στην υποθάλπουσα αλλά φανερή μετά από αρκετές ακροάσεις αισιοδοξία του.

Ακούγοντας ξανά και ξανά όλα τα tracks από την αρχή, το τελικό μου συμπέρασμα είναι ότι το 10.000 days είναι ο καρπός του έρωτα μεταξύ του Lateralus και του Aenima, και το καλύτερο άλμπουμ που αγόρασα φέτος.
Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως το επόμενο τους κυκλοφορήσει το 2010...

Τracks

1. Vicarious
2. Jambi
3. Wings For Marie
4. 10000 Days
5. Pot
6. Lipan Conjuring
7. Lost Keys (Blame Hofmann)
8. Rosetta Stoned
9. Intension
10. Right In Two
11. Viginti Tres

Right in two

10.000 Days

Tori Amors: Little Earthquakes (1992)

2006-12-17T09:19:00.000+02:00

Η Myra Ellen Amos (όπως είναι το πραγματικό της όνομα) δεν ήταν ποτέ μια συνηθισμένη συνθέτις/τραγουδίστρια. Η κόρη του μεθοδιστή ιερέα Dr. Rev. Edison Amos που έπαιζε πιάνο στη χορωδία της εκκλησίας στο Maryland και φαντασιώνονταν ερωτικές περιπτύξεις με τον Robert Plant των Led Zeppelin μεταμορφωμένο σε Ιησού ένοιωσε το κάλεσμα της μουσικής.

Αναβίωσε το παλιό στυλ των γυναικών τραγουδιστών/συνθετών της δεκαετίας του 70. Αναβάπτισε το πιάνο ως ροκ όργανο και πατώντας πάνω στη στιχουργική και συνθετική κληρονομιά της Joni Mitchel και Kate Bush έκανε τη διαφορά.

Το little earthquakes είναι ένας καλός και ολοκληρωμένος δίσκος, ο οποίος έκανε κάτι παραπάνω από το να εξαργυρώσει τις προσδοκίες της Atlantic Records μετά από το πρώτο της πλήρως αποτυχημένο EP Y Kan Tory Read. Χωρίς να προσπαθεί να θέσει πρότυπα για το γυναικείο τραγούδι (εφόσον είχε ήχο τόσο ξεχωριστό) και με εξομολογητικούς στίχους που θα μπορούσαν να είναι νουβέλες η Tori Amos κατόρθωσε κάτι που πολλοί προσπάθησαν. Να αφήσει τη σφραγίδα της.

Αρκετά βατός για τον μέσο ακροατή που αφοπλίζεται από τους προσωπικούς και πολλές φορές αυτοβιογραφικούς στίχους, φτάνει στα όρια της μανιέρας χωρίς όμως να πέσει σε κλισέ.

Άξιο αναφοράς είναι ότι στο Me and a Gun καλεί τον ακροατή να αντιμετωπίσει την ιστορία του ίδιου της του βιασμού. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που η Amos υπήρξε τόσο ειλικρινής με τα τραγούδια της.

Η φωνή του κοκκινομάλλικου ξωτικού, άλλοτε απαλή και σχεδόν ψιθυριστή και άλλοτε δυνατή και κοφτερή, δε θα μπορούσε να δένει περισσότερο με τις πολλές φορές παράδοξες συγχορδίες του πιάνου της. Παντού μελωδικές ακροβασίες, φωνές που ξεπροβάλλουν πίσω από τα όργανα της ορχήστρας τα οποία φαντάζουν τόσο δυσκίνητα μπροστά στα σκανταλιάρικα στακάτο των πλήκτρων, σχεδιάζουν πολύχρωμους πίνακες για να αποσυντεθούν την επόμενη φορά που η εκδίκηση και η κάθαρση θα ξαναχτυπήσουν την ευάλωτη τραγουδίστρια.

Σίγουρα αυτά τα συναισθήματα που είναι πολλές φορές δυνατά και δένουν με μελωδικές κραυγές απόγνωσης και ευχαρίστησης και οι προσωπικές αναφορές δεν είναι για όλους. Το γεγονός όμως παραμένει. Πρόκειται για έναν πολύ αξιόλογο δίσκο που χρειάζεται αρκετές ακροάσεις για να σε μυήσει στα ηχητικά του τοπία.

Οι επόμενες δουλειές της Tori Amos συνέχισαν να γίνονται ολοένα και πιο δύσβατες, μετά τα επόμενα δυνατά της albums Under the pink και Boys for Pele μέχρι που η Atlantic την αποδέσμευσε λόγω χαμηλών πωλήσεων και από το 2002 ανήκει στο δυναμικό της Epic.

Tracklist: Crucify, Girl, Silent All these Years, Precious Things, Winter, Happy Phantom, China, Leather, Mother , Tear In Your Hand, Me and A gun, Little Earthquakes

Stu Sutcliffe - Το χαμένο σκαθάρι

2006-12-11T15:27:00.000+02:00

Γράφει ο horexakias.

Η άστατη ζωή του Stu Sutcliffe μας λέει τη δική της ιστορία. Ξεκίνησε με τους Beatles,στα τέλη της δεκαετίας του’50. Βρέθηκε μαζί τους στο Αμβούργο για ένα χρόνο τρελής και σκληρής δουλειάς που τους έφερε κοντά, έτσι όπως η ζωή στο Liverpool δεν θα κατάφερνε ποτέ. Όταν οι Beatles επέστρεψαν στην Αγγλία στο τέλος του χρόνου,ο Stu Sutcliffe πεθαίνει τον Απρίλη του ’62. Δυο μήνες αργότερα το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με την EMI και ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις. Τον Οκτώβριο ηχογραφήθηκε το Love Me Do, το οποίο ήταν και το πρώτο,από τα 60 κομμάτια, που ανέβηκε στο #1 των Αγγλικών charts. Όλα ξεκινούν λίγο νωρίτερα όταν ο John Lennon μπαίνει στη σχολή καλών τεχνών του Liverpool. Τότε λοιπόν του συνέβη ότι συμβαίνει συνήθως με τους περισσότερους που μαθαίνουν την τέχνη. Άνοιξε ένας ορίζοντας δημιουργικότητας. Ήρθε κοντά με την τέχνη,με τις θεωρίες των beatniks και διαφόρων άλλων λογοτεχνών και καλλιτεχνών.

Ενώ μέχρι τότε η ζωή του ήταν μια ευθεία γραμμή,ξαφνικά αρχίζει να ταράζεται, όπως το καρδιογράφημα ενός νεκρού που επανέρχεται στη ζωή. Ο Lennon έπαιζε ήδη ένα χρόνο σε ένα γκρουπ, κάτι το οποίο εντυπωσίασε και ενθουσίασε τον Sutcliffe.
Ο Sutcliffe ήταν από μόνος του ένα φυσικό αστέρι. Όμορφος και με μια ιδιαίτερα ταραχώδη ζωή. Χαρισματικός καλλιτέχνης, ο οποίος προσέγγιζε με μια ελαστικότητα τον καμβά, δουλεύοντας με πάθος, με μια ιδιαίτερη αντίληψη και μια τεχνική προχωρημένη για την εποχή του. Έμαθε στον Lennon τους beatniks και ο Lennon του έμαθε για το Rock and Roll. Αυτόματα δημιουργήθηκε μια πολύ καλή και δυνατή φιλία μεταξύ τους, με τον Lennon να ζηλεύει λίγο τη δημοσιότητα του Sutcliffe στο πανεπιστήμιο, την οποία δεν είχε ακόμα ο Lennon.
Μια αναγνώριση που θα ερχόταν στο μέλλον ...παγκόσμια. Ο Stuart Sutcliffe γεννήθηκε στο Εδιμβούργο στις 23 Ιουνίου του 1940 και όσο ήταν ακόμα μικρός μετακομίζει με την οικογένειά του στο Liverpool. Από την παιδική του ηλικία έδειξε ένα πάθος για την τέχνη ,όσο και αν ο πατέρας του (μηχανικός στο επάγγελμα) δεν ήθελε ο γιος του να ακολουθήσει κάτι τέτοιο. Οι Lennon, McCartney και Harrison είχαν μπάντα ήδη από το 1958 και στις αρχές του ’60 «προσέλαβαν» τον Sutcliffe,βάζοντας ένα φίλο τους να του μάθει τα στοιχειώδη στο μπάσο.
Το πρώτο δικό του ολοκαίνουργιο μπάσο το αγόρασε με τις πρώτες 65λιρες όπου κέρδισε από μια έκθεση ζωγραφικής που έκανε σε ένα κέντρο στο Liverpool.Οι συνομήλικοι Stu και John ήταν έτοιμοι για Rock and Roll. Αποτυγχάνουν να γίνουν support group στους Billy Fury’s και αυτό λόγω του Sutcliffe ,ο οποίος δεν ήταν και ο καλύτερος μπασίστας που κυκλοφορούσε.
Ο Lennon βέβαια ούτε που να ακούσει για απομάκρυνση του Sutcliffe από το συγκρότημα. Έτσι φεύγουν και πάνε στο Αμβούργο. Ένα ταξίδι πολύ μικρό για τον G.Harrison ο οποίος απελάθηκε λόγω ηλικίας. Εκείνη τη περίοδο αλλάζουν το όνομα τους από SILVER BEETLES σε BEATLES. Ιδέα του Sutcliffe ήταν να κόψουν το silver και ιδέα του Lennon ήταν να αλλάξουν το Beetles σε Beatles.
Στο Αμβούργο βιώνουν μια καταπληκτική προ Beatle mania εποχή,παίζοντας σκληρό garage rock & roll, που δεν έχει καμία σχέση με την Pop του Liverpool. Έχουν ξετρελάνει το κοινό τους, ζουν σε πρωτόγονες συνθήκες και μέσα στη κατάχρηση. Τα μέρη που παίζουν είναι άσυλα για αποβράσματα, όμως μαγνητίζουν και μορφωμένους,που ασχολούνται με τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική και μαθαίνοντας τους Beatles βρίσκουν και τη μουσική τους. Εκεί γνωρίζουν και το φωτογράφο Jurgen Vollmer μαζί με την Astrid Kircherr. Ο Sutcliffe ερωτεύεται παραφορά την Astrid, η οποία ανταποκρίνεται. Η Astrid τον φωτογραφίζει ακατάπαυστα και τον ενθαρρύνει να προχωρήσει τη ζωγραφική του. Φτιάχνει ένα studio για να ξεκινήσει, βλέποντας ότι με τη μουσική δεν έχει και ιδιαίτερο μέλλον. Όσο ο Lennon προσπαθεί να τον κρατήσει στο γκρουπ, τόσο ο McCartney θέλει να τον ξεφορτωθεί. Ο Sutcliffe ανακαλύπτει τον παράδεισο και αποφασίζει να μείνει στη Γερμανία, τη στιγμή που υπόλοιποι αποφασίζουν να επιστρέψουν στην Αγγλία, με τον Lennon πικραμένο για την επιλογή του αυτή.
Ο Sutcliffe και η Astrid παντρεύονται αφού πλέον έχουν αγαπηθεί τρελά. Τον Απρίλιο του 1962 ο Sutcliffe πεθαίνει στο σπίτι της μητέρας της Astrid, μέσα σε δευτερόλεπτα. Έχει προηγηθεί ένας καβγάς, όπου ένα χτύπημα στο κεφάλι του προκάλεσε εσωτερική αιμορραγία και τελικά το θάνατο. Ως ζωγράφος ήταν καλύτερος απ’ότι ως μουσικός, όμως το όλο στυλ του, ο τρόπος ζωής του, θα μπορούσαν να τον έχουν ρίξει μέσα στο κόσμο της Rock. Αν το ήθελε και επέστρεφε στην Αγγλία θα μπορούσε να έχει γίνει ένας καταπληκτικός καλλιτέχνης της Pop Art. Ένας νέος Peter Blake. Θα μπορούσε να είναι ένας πραγματικός, κοντινός και καλός φίλος για τον John Lennon στη θέση της Yoko Ono...

The world is waiting for sunrise - The Beatals at home (demo version)

{Kάκιστη ηχογράφηση, αλλά από τις πιο σπάνιες. Σύνθεση:

The Beatals: Lennon (guitar/vocals), McCartney (guitar/vocals), Harrison(guitar), Stu Sutcliffe (bass). Also Mike McCartney (percussion) }

Incubus: Light Grenades (2006)

2006-12-09T11:30:00.000+02:00

Τους Incubus τους ήξερα μόνο από ένα παλαιότερο κομμάτι τους (Megalomaniac) που έκανε τις βόλτες του στα air-play μερικών ραδιοφώνων. Όταν είδα το review του νέου τους δίσκου στο rolling stone αποφάσισα να ασχοληθώ μαζί τους.

Οι Incubus λοιπόν είναι μια μοντέρνα ροκ μπάντα. Τόσο μοντέρνα ώστε να έχουν στο ενεργητικό τους μερικά μο"μοδάτα" βιντεοκλίπ MTV αισθητικής και στο όριο να τους θεωρήσει κανείς άλλον έναν κλώνο των Pearl Jam. Υπάρχει και μια nu-metal συνάφεια με συγκροτήματα όπως οι Korn και οι 311, και ένα rap-rock παρελθόν. Ο τραγουδιστής τους Brandon Boyd έκοψε τα ράστα μαλλάκια του σε κάτι πιο καρέ και ανέδειξε εδώ στο φουλ τις οκτάβες της καθαρής του φωνής χρησιμοποιώντας ακόμα και soul ναζάκια.
Οι τόνοι του album είναι γενικώς χαμηλοί για μπάντα με τέτοιο παρελθόν (από το 1991 παρακαλώ) και λέω γενικώς γιατί έχουμε ένα μικρό προβληματάκι εδώ. Εκτός από κάποιες παραδοσιακές μπαλάντες με soundgarden-ικά αρπέζ και red-hot-chill-ικές μελωδίες η ζωή των κομματιών φεύγει από τις χαμηλές στις υψηλές στροφές ανά 16 ή 8 μέτρα, προσπαθώντας να κουτσαίνουν παραδοσιακά rock riffs με αρκετή επιτυχία πολλές φορές.

Οι στίχοι αρκετές φορές φαίνονται ευρηματικοί αλλά ποτέ απρόσιτοι, πολλές φορές αντιμετωπίζουν το σύνδρομο του single προβλέψιμα. Ακούστε το Love hurts και θα αναρωτιέσται μήπως είναι καμιά διασκευή από τα παλιά (πολύ κοινότυπο αλλά για έναν ανεξήγητο λόγο μου άρεσε). Επίσης αξίζει να αναφερθεί ότι υπάρχουν αρκετά θορυβοπειραματικά στοιχεία (σε καλή αναλογία για το εμπόριο πάντα) που αποθεώνονται στο τέλος του album και ειδικά στο revisited Earth to Bella.

Δε μιλάμε για έναν δίσκο αποκάλυψη, αλλά πέρασα μερικές πολύ ευχάριστες ώρες ακούγοντας τον και πιστεύω ότι τα τυπάκια αυτά έχουν να πουν κάτι λίγα παραπάνω από κάποιους κλώνους που ξεφυτρώνουν κατά εκατοντάδες στα κολεγιακά ραδιόφωνα της Αμερικής.

Είναι και καλιφορνέζοι σας το είπα;

Ακούστε τα: Kiss to send us off, Anna Molly, Love Hurts, Earth to bella pt.1, Oil and Water, Diamonds and Coal, Pendulous Threads και Paper shoes (άφησα και κανένα;)

Δείτε και το φοβερό παλιό τους video: Megalomaniac

Adblock

Brain damage

2006-12-03T02:45:00.000+02:00

Τρίτη βράδυ, περίπου δύο εβδομάδες πριν, και αφού έχω τελειώσει την ακρόαση του London calling, μία ύπουλη νοσταλγία με τράβηξε κοντά στο ράφι με τα αγαπημένα albums. Eκεί, που τέλεια αρχειοθετημένη υπάρχει η δική μου ροκ ιστορία, τα πρώτα μου ακούσματα, οι ηχητικές επενδύσεις της εφηβείας μου, των κεριών που έσβησα στις τούρτες γεννεθλίων, των ταξιδιών , των ονείρων, των αναμνήσεων, των ανθρώπων.

Ξάφνου λες και γύρισα πολλά χρόνια πίσω, τότε που κάθε μήνα έτρεχα στο Happening της Χαριλάου Τρικούπη με το χαρτζηλίκι μου, για να γεμίσω ακόμα πιο πολύ το μουσικό μου κουτί με τους θησαυρούς.

Τα χρόνια πέρασαν, τα ράφια έγιναν πολλά. Πάρα πολλά.
Και τι να διαλέξεις από όλα αυτά τα αγαπημένα; Πως να αδιαφορήσεις για τον πρώτο δίσκο του Dylan ή για το Trooper των Μaiden;

Σε ένα κομμάτι χαρτί με πολύ μεγάλη δυσκολία και για πρώτη φορά στην ζωή μου, έγραψα τα 20 καλύτερα albums. Αυτά που ξεχωρίζουν μέσα μου. Που έχουν έστω και κάτι πολύ μηδαμινό ως διαφορά από τα άλλα για να τα επιλέξω.
Ο κάθε δίσκος από μόνος του είναι μια ιστορία. Xωρίς λόγια λοιπόν, χωρίς σειρά, ανακατεμένα, αγαπημένα.

Μια λίστα που θα μπορούσε να είναι εγώ, εσύ, κάποιος άλλος. Όλοι εμείς που από επιλογή και ιδεολογία, έχουμε τα συγκεκριμένα ακούσματα.
Μία λίστα βουτηγμένη στον μύθο των τεσσάρων γραμμάτων και των χιλιάδων συναισθημάτων. Του Rock...

The Clash - London Calling (1979)

Led Zeppelin - IV (1971)

Pink Floyd - The Wall (1979)

King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Ramones - Ramones (1976)

Metallica - Master of puppets (1986)

Nirvana - Nevermind (1991)

Pearl Jam - Ten (1991)

The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

Radiohead - OK Computer (1997)

Deep Purple - Machine Head (1972)

David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars (1972)

U2 - The Joshua Tree (1987)

Oasis - Definitely Maybe (1994)

AC/DC - High Voltage (1976)

Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)

Dead Can Dance - Toward The Within ( 1994)

Placebo - Without you i'm nothing (1998)

Pixies - Doolittle (1989)

Tom Waits - Rain Dogs (1985)

Madrugada

2006-11-30T21:11:00.000+02:00

Γράφει ο horexakias.

Οι Σκανδιναβοί πάντα είχαν να μας προσφέρουν ένα κατεβατό μουσικής βιομηχανίας. Τί θέλετε; Garage, rock. Υπάρχουν τα πάντα Από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις. Creeps, Stomachmouths, Cardigans, Hives, Motorpsycho και πάρα μα πάρα πολλοί άλλοι.

Adblock

H σκανδιναβική σκηνή εξελίσσεται από μόνη της, υπάρχει η υποδομή, το κοινό υπάρχει επίσης, και αυτό το στοιχείο της εντοπιότητας που δείχνει αυτομάτως σε ένα βασικό συναίσθημα των Σκανδιναβών: τη μελαγχολία. Μπορούν να κάνουν κι αλλιώς; Εννέα μήνες το χρόνο έχουν νύχτα εκεί πάνω…
Μετά από τόσα Σκανδιναβικά γκρουπ που έχουν βγει τα τελευταία χρόνια, αναρωτιέμαι πόσοι ακόμα θα έρθουν; Κάποιοι από τους παλιούς είναι και οι Μadrugada.

Οι Madrugada έπαιζαν ήδη μαζί για πέντε χρόνια πριν από το πρώτο τους lp, το 1998, αρχίζοντας στη μικρή πόλη Stokmarknes στο βόρειο τμήμα της Νορβηγίας. Αρχικά λοιπόν το ’93 ονομάζονταν Abbey's Adoption και είναι οι εξής Sivert Hοyem (φωνητικά), Robert Buras (κιθάρα), Frode Jacobsen (μπάσο), Jon Lauvland Petersen (τύμπανα).
Το 1995 αποφάσισαν να μετακομίσουν στο Όσλο. Η ανακάλυψη τους ήρθε με το EP “New Depression” κάπου το 1999. Έφθασε στην κορυφή των charts και έπαιξε πολύ στο νορβηγικό ραδιόφωνο και ταυτόχρονα την ίδια χρονιά παίρνουν το βραβείο του καλύτερου rock συγκροτήματος στη Νορβηγία.

Το ντεμπούτο LP τους INDUSTRIAL SILENCE εμφανίστηκε στα τέλη του 1999. Το LP έγινε μεγάλη επιτυχία, πουλώντας όλο και περισσότερο, δεδομένων και των live εμφανίσεων τους. Πέρα όμως από τη Νορβηγία και γενικά τη Σκανδιναβία, έγιναν μια ζωντανή έλξη σε όλη την Ευρώπη, κάνοντας περιοδεία στο Βερολίνο και το Παρίσι. Αυτό τους έκανε την ισχυρότερη μπάντα έξω από τα Νορβηγικά σύνορα για χρόνια,μπαίνοντας βίαια στην underground rock σκηνή και τη ζωή μας. Παίζοντας πάντα με έναν περίεργο ήχο με τη περίεργη φωνή του Hοyem,μια μουσική που δεν έχει ξανά ακουστεί και βέβαια δεν είναι τετριμμένη. Ποιο κομμάτι τους να ξεχωρίσεις από αυτό το δίσκο; Εγώ προσωπικά αδυνατώ να επιλέξω κάποιο. Το μονό που μπορώ να συστήσω είναι αν υπάρχει κάποιος που δεν τον έχει,να τον αποκτήσει.....

Τον Φεβρουάριο του 2001 επέστρεψαν με τον δίσκο NIGHTLY DISEASE. Αυτός ήταν ένας πολύ σκοτεινότερος και λιγότερο προσιτός δίσκος,σε σχέση με το πρώτο. Παραγωγός είναι ο John Agnello (pj Harvey).O δίσκος αυτός δεν είναι τόσο κάλος όσο το Industrial silence.Βέβαια δεν λείπουν οι βόμβες We Are Go , Step Into This Room, Two Black Bones. Το Hands Up Love You είναι ένα single με τρομερό πιάνο και μπάσο,που δεν πρέπει να λησμονηθεί. Κάπου εκεί έφυγε ο ντράμερ Jon Lauvland Petersen ,ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Simen Vangen, ο οποίος με τη σειρά του ακολουθώντας τις jazz καταβολές του, το 2005 αποχωρεί και αυτός (όποιος παίζει τύμπανα να στείλει demo).

Και ενώ το Nightly Disease είναι ένας μελαγχολικός δίσκος προερχόμενος από βαθιά σκοτάδια θυμίζοντας joy division, cave, velvet underground, εκεί εμφανίζεται το πραγματικά σκληρό αλμπούμ τους,που αφήνει σκότος και μελαγχολία στην άκρη. Είναι ο τρίτος δίσκος τους ,το GRIT (2002).Κομμάτια βρώμικα και σκληρά,όπως το Blood Shot Adult Commitment,κομμάτια αιθέρια όπως το Majesty. Δεν είναι ένας δίσκος κλασικός,είναι ένας δίσκος όμως, που δεν θα μας κάνει να αναρωτιόμαστε ,μετά τους nirvana τι έπεται?

Nirvana ε? 2005 και ηχογραφούν το τέταρτο lp τους DEEP END στο Sound City Studios στη Νέα Υόρκη εκεί που ηχογραφήθηκε και το nevermind. Περίπλοκος δίσκος. Διαφορετικός, μα συνάμα και ίδιος. Ένας δίσκος των madrugada. Μυστηριώδης και περίεργος. Χωρίς κάτι καινούργιο. Με τα ταξιδιάρικα Subterranean Sunlight, The Kids Are On High Street, με το μεθυστικά χαλαρωτικό Hold On To You, ή το εξαιρετικό Stories From The Streets. Ο Hοyem τραγουδά σε μια ελαφρώς υψηλότερη πίσσα. Οι κιθάρες τους είναι σαν επικής westernmovie ποικιλίας, παράγοντας σχεδόν μια αίσθηση κινηματογράφου.

Το 2005 επίσης κυκλοφορούν ακόμα ένα δίσκο το LIVE AT TRALFAMADORE,που όμως δε γνωρίζω και πολλά πράγματα γιατί δεν τον έχω ακούσει. Γνωρίζω ότι ηχογραφήθηκε το μεγαλύτερο μέρος του σε club της Νορβηγίας και κάποια κομμάτια στο Βέλγιο. Πρόσφατα έμαθα ότι το Tralfamadore δεν είναι κάποιο club ή περιοχή,αλλά ένας φανταστικός πλανήτης του Kurt Vonnegut(αμερικανός συγγραφέας το ’60).Όσον αφορά τα κομμάτια υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα από το Industrial silence και το Nightly Disease,με μεγαλύτερη βαρύτητα στο deep end.

Madrugada που στα ισπανικά σημαίνει αυγή. Ειρωνικό άραγε για κάποιους που ζουν στο σκοτάδι ή αισιόδοξο ότι το σκοτάδι τελείωσε. Όπως και να είναι πάντως, αυτό το μελαγχολικό, ζεστό συγκρότημα με το αισιόδοξο όνομα, μας έχει αφήσει κληρονομιά, μια καταπληκτική δουλειά και ευελπιστούμε και σε νέα.

Vivid and in your prime, you will leave me behind

2006-11-24T17:36:00.000+02:00

Σήμερα γράφει η Μαρκησία του Ο. για τους Smiths με αφορμή τις συναυλίες του Morissey σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Adblock

Με όση χαρά προσφέρθηκα να γράψω κάτι για τους Smiths, άλλη τόση αδυναμία νιώθω να γράψω τελικά κάτι με ειρμό – ή και νόημα.

Οι Smiths για μένα σημαίνουν τόσα διαφορετικά πράγματα (και αλίμονο, ξέρω πόσο τετριμμένο ή παρωχημένο μπορεί να ακούγεται κάτι τέτοιο), που το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι θυμάμαι την πρώτη φορά που τους άκουσα, λίγα χρόνια μετά τη διάλυσή τους (καθότι λόγω ηλικίας δεν τους πρόλαβα στο άνθος τους) και ένιωσα ότι ο τύπος που τραγουδούσε, είχε ανακαλύψει ένα μεγάλο μυστικό που ήταν διατεθειμένος να καρφώσει στεγνά, παρόλο το κόστος.

Χρόνια μετά, νιώθω το ίδιο κάθε φορά που ακούω ένα τραγούδι τους και σε μερικά μάλιστα, πατάω το skip στα γρήγορα, γιατί ακόμα με δυσκολεύουν να τα ακούσω.

Πότε ειρωνικά, πότε πικρά, σαρκαστικά, απεγνωσμένα, μίζερα, πάντα απέραντα μελοδραματικά (νομίζω τον μελοδραματισμό αυτόν έχω συναντήσει ξανά στον Rufus Wainwright), με μια σχεδόν οπερατική διάθεση απέναντι σε ό,τι συνηθισμένο τελικά έλεγαν.
Αδιέξοδες αγάπες, αδυναμία κατανόησης της ζωής, αίσθηση αποξένωσης, απελπισία, η εργατική τάξη, ο έρωτας. Όλα είχαν κάτι το τελεσίδικο: “το λέμε και το εννοούμε” - δεν αστειεύονται. Ναι, όλα είναι τόσο βαρετά, δύσκολα, ανυπόφορα. Κι εγώ πνίγομαι τόσο...

Ο Morrissey ίσως είναι από τους λίγους ανθρώπους που αποενοχοποίησαν το δυσθεώρητο πνεύμα τους και την εξυπνάδα τους. Δεν κρύφτηκε, δεν ισχυρίστηκε ότι είναι σαν τους άλλους. Μα, αφού είναι καλύτερος. Είναι τόσο προφανές.
Ακόμα κι αν διαφωνείς, δεν μπορείς παρά να εκτιμήσεις αυτή τη θρασεία ειλικρίνεια.

Οι Smiths, βέβαια, σημαίνουν για πάρα πολύ κόσμο μια ολόκληρη εποχή, ή έστω, ένα ολόκληρο βίωμα, μια μουσική επένδυση που έχει στοιχειώσει και διαποτίσει τα πάντα, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. Όσοι τους αγαπάμε, είμαστε αφοσιωμένοι, με παραδειγματική τυφλότητα και ολίγη από εστετισμό, όπως ταιριάζει στον βαριεστημένο και πικραμένο πρίγκιπά μας, τον Morrissey.

Το μέγα μυστήριο της σεξουαλικότητάς του γινόταν μεγαλύτερο από την οξύτητα των στίχων του, όπου ο καθένας μπορούσε να διαβάσει τις δικές του νύχτες, τις δικές του φωνές και απελπισίες.

Ο Johny Marr και ο Stephen Patrick Morrissey ένωσαν τις δυνάμεις τους την άνοιξη του 1982 και τίποτα στη μουσική δεν θα ήταν πια το ίδιο. Το ποιητικό ντελίριο του Morrissey βρήκε το ιδανικό του ταίρι στις αγωνιώδεις και δεξιοτεχνικές μελωδίες του Marr. Το Hand in Glove, το πρώτο single που κυκλοφόρησαν, δημιούργησε την αναμενόμενη αίσθηση (με έναν στίχο όπως The sun shines out of our behinds, τι να περιμένει κανείς;)

και ο πρώτος δίσκος τους, που έφερε το όνομά τους, κατάφερε να πετύχει και στις πωλήσεις. Τα εξώφυλλά τους, οι ιστορίες για την ασφυξία της αγγλικής επαρχίας και την απελπισία των ευαίσθητων μέσα στην ομίχλη σε συνδυασμό με τον άκρατο ναρκισσισμό του frontman τους, έκαναν τους Smiths σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής, μιας Βρετανίας που ζούσε τη Θάτσερ και φυσικά, την αδιάλειπτη λατρεία προς τη βασιλική οικογένεια.

Πέρα, όμως, από τη Βρετανία, τι ήταν αυτό με το οποίο μπορούσε να ταυτιστεί και κάποιος που δεν ξυπνάει κάθε μέρα με τη μουντίλα και την ομίχλη πάνω από το κεφάλι του; Πέραν του προφανούς επιχειρήματος της εφηβείας, η προσωπική μου εκτίμηση (και αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη) ύστερα από τόσα χρόνια, είναι η αλήθεια των λόγων τους. Παρόλο τον ναρκισσισμό του Morrissey, ήταν πάντα έντιμος τόσο απέναντι σε αυτόν, όσο και απέναντι στα όσα αυτός του προκαλούσε. Smiths βέβαια δεν ήταν μόνο εκείνος – ο Marr, ο Andy Rourke και ο Mike Joyce, ήταν εξαίρετοι μουσικοί που συμπλήρωναν ιδανικά την ομάδα. Εκείνος, όμως, φρόντισε να δημιουργήσει, να τροφοδοτήσει και να διατηρήσει τον μύθο του (σχεδόν) ασέξουαλ ρομαντικού, βαριεστημένου πλην όμως αιχμηρού νεανία. Λάτρης του Όσκαρ Γουάιλντ, μπορούσες να τον φανταστείς βουτηγμένο στα βιβλία του, σε ένα δωμάτιο του πατρικού του, να σκαρώνει μεγαλεπήβολα σχέδια που ήξερε πως δεν θα πραγματοποιήσει – κάπως σαν και σένα όταν ήσουν 16 χρονών.

Οι Smiths, που διάλεξαν για όνομά τους αυτό το τόσο κοινότυπο επίθετο (σαν να λέμε Οι Παπαδόπουλοι), που έδειχνε ακριβώς αυτή την ποιότητα του καθημερινού ανθρώπου που ήθελαν να έχουν – ότι είναι συνηθισμένοι, δεν αποτελούν κανένα εκπληκτικό φαινόμενο- μπόρεσαν να κάνουν την κοινοτοπία των ανθρώπινων συναισθημάτων ένα ταξίδι στο ανεξήγητο. Ο χάρτης των βασάνων, σαν το σώμα που μαρκάρεται διαρκώς από τα όσα του συμβαίνουν, γέμισε δάκρυα αλλά και ειρωνεία στα επιδέξια χέρια του συγκροτήματος.

Τα τραγούδια των Smiths, πέρα από τη μιζέρια για την οποία πολλοί τους κατηγορούν, το σημαντικότερο θεωρώ ότι είναι η ειρωνεία τους, το χιούμορ – οξύ και αδιόρατο, υποδόριο και in-your-face, δεν μπορείς να το παραβλέψεις. Κάθε φορά που ακούω ένα τραγούδι τους, βλέπω κάτι άλλο. Θα μου πεις, δεν είμαι πια 16, όπου όλα αποκτούσαν τεράστιες διαστάσεις, ούτε καν 19, με αλκοολικά απογεύματα και αμετακίνητες προσδοκίες. Η τραγικωμωδία της καθημερινότητας παραμένει, όμως - εξακολουθεί ακόμα, ίσως τώρα ακόμα πιο επιτακτική. Αυτό μπόρεσαν να το μεταφέρουν οι Smiths και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Η διάλυση των Smiths ήταν ίσως αναπόφευκτη (όπως και εκείνη των Joy Division, ανεξαρτήτως του θανάτου του Ian Curtis) και ήταν φυσικά εσωτερική. Ενδόρρηξη και όχι έκρηξη. Ο κύκλος έκλεισε, όχι όμως οριστικά. Στο μεταξύ, εκατοντάδες παιδιά σε όλο τον κόσμο πέρναγαν τα απογεύματά τους ζηλεύοντας αυτές τις μελωδίες και τους στίχους – οι Radiohead, οι Blur, οι Gene, οι Suede, αλλά και οι Starsailor, οι Coldplay και οι Organ, είναι μόνο μερικοί από αυτούς που επηρεάστηκαν από τη μουσική τους και δηλώνουν την αγάπη τους.

Gasping – but somehow still alive

This is the fierce last stand of all I am

Gasping- dying, but somehow still alive

This is the final stand of all I am

Please keep me in mind

Essential Listening:

What difference does it make?

Some girls are bigger than others

I started something I couldn't finish

Rubber ring

There is a light that never goes out (Cover από τους Nada Surf)

Big mouth strikes again (Cover από τους Placebo)

Υ.Γ. Αν και δεν μιλάμε πια, νιώθω μια παρόρμηση να αφιερώσω το κείμενο αυτό στον Γ., άοκνο συζητητή για τους Smiths και βαθύ τους γνώστη. There's more to life than books, you know, but not much more.

Queens of the stone age: Lullabies to paralyze (2005)

2006-11-17T20:13:00.000+02:00

Το τέταρτο album των "intellectual rockers" Queens of the stone age με καθήλωσε με το πρώτο άκουσμα όπως και το πρώτο τους. Μετά από εσωτερικές περιπέτειες και αφού απολύθηκε ο μπασίστας Nick Oliveri (ιδρυτικό μέλος από τις παλιές εποχές των Kyuss) ο τραγουδιστής/κιθαρίστας και κύριος συνθέτης Josh Homme έβαλε την μπάντα στο στούντιο για ηχογράφηση. Μπάντα;
Μεγάλη ιστορία. Η σύνθεση των qotsa δεν είναι ότι πιο εύκολο να εξηγηθεί αφού έχουν περάσει σαν session από τους κόλπους τους ο Dave Grohl των Foo Fighters (και πρώην Nirvana), ο Mark Lanegan (πρώην Screaming trees) σε διαφορετικούς δίσκους ή συναυλίες.

Για να καταλήξουμε, ο συγκεκριμένος δίσκος, ηχογραφήθηκε υπό τους Josh Homme, Joey Castillo, Alain Johannes, Van Leeuwan, και Mark Lanegan. Επίσης συμμετέχει στα φωνητικά και η Shirley Manson (πρώην Garbage) την οποία ακόμα δεν κατάφερα να εντοπίσω.

Ο δίσκος είναι σχεδόν αριστουργηματικός. Σκοτεινός, δυνατός, έξυπνα μονολιθικός και πάνω απ'όλα sexy. Η χαρακτηριστική γλυκιά φωνή του Josh Homme με το όμορφο vibrato και τις τονικές ακροβασίες, δένει τόσο πολύ με τις γραμμές των οργάνων, που μοιάζουν όλα μαζί σαν ένας ήχος.

Οι συνθέσεις δεμένες, τα riffs και οι μελωδικές γραμμές κλασσικές όσο και ευρηματικές. Οι στίχοι λένε πάντα κάτι παραπάνω ανάμεσα από τις γραμμές τους. Αυτό βέβαια αν καταφέρεις να πιάσεις κάτι παραπάνω από τη φωνή του Homme που ακούγεται σχεδόν στην ίδια ένταση με τα όργανα.
Και πίσω (ή μπροστά) από όλα, το rythm section στιβαρό και αριστοτεχνικό, με ελεγχόμενη επίσης ένταση ολοκληρώνουν ένα album που θα έχει κάτι να πει ακόμα και πολλά χρόνια μετά.

(Πάντως εγώ ούτε που κατάλαβα ότι άλλαξαν μπασίστα)

Track list: This Lullaby, Medication, Everybody Knows That You Are Insane, Tangled Up In Plaid, Burn The Witch, In My Head, Little Sister, I Never Came, Someone's In The Wolf, The Blood Is Love, Skin On Skin, Broken Box, "You Got A Killer Scene There, Man...", Long Slow Goodbye

όλα κομματάρες...

Adblock

Ελληνικό Ροκ και Ζωντανοί στο κύτταρο

2006-11-12T11:32:00.000+02:00

Το παρακάτω κείμενο το έγραψε ο καλός μου φίλος horexakias με αφορμή την πρόσφατη προβολή της ταινίας του Αντώνη Μποσκοίτη. Το δημοσιεύω αυτούσιο όπως μου το έστειλε και τον ευχαριστώ για την αναφορά του σε ένα τόσο ενδιαφέρον και δύσκολο σημείο της ελληνικής μουσικής.

...Δεκαετια’60. Η Ελλάδα γεμίζει συγκροτήματα και club. Oι νέοι της εποχής ακολουθούν τα βήματα από το εξωτερ ικό(ΗΠΑ κυρίως)περιοδικά και φυσικά ο Ν. Μαστοράκης και τα συγκροτήματα της εποχής ακολουθούν κατά πόδας τα ξενόφερτα συγκροτήματα με αγγλικό στίχο: Forminx,Charms,Idols. Mοναδική «παραφωνία» οι Olympians, με ελληνικό στίχο, οι οποίοι και κέρδισαν το διαγωνισμό «μοντέρνων συγκροτημάτων» με δανεικά όργανα στο Καλλιμάρμαρο το ’66.
Ας μη ξεχάσουμε βέβαια και τους Juniors του Θάνου Σουγιούλ ο οποίος πέθανε σε τροχαίο μαζί με το κιθαρίστα του συγκροτήματος Αλέκο Καρακαντά. Ο κιθαρίστας της μπάντας αντικαταστάθηκε από έναν Άγγλο ονόματι Eric Clapton…Mια ιστορία που μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια, αφού αρνούνται όλοι να μιλήσουν.

Παράλληλα οι νεολαίοι πίνουν βερμούτ και ταμ-ταμ και διαβάζουν μοντέρνους ρυθμούς. Συνυπάρχουν βέβαια οι Έλληνες μπίτνικ ,μια μίξη υπαρξιστών του ’40 και τεντιμπόηδων του ’50, παιδιά με μια ζωή στο δρόμο όπως έγραψε και ο J. Κerouac, για να έρθουμε στο ’67 με τη καταπληκτική συναυλία των Rolling Stones, που διακόπηκε λόγω της ανθοδέσμης «με τα κόκκινα γαρίφαλα» που πέταξε ο M. Jagger. Kαι αυτό το παιδί, χάθηκε μια ανθοδέσμη με κόκκινα ....τριαντάφυλλα;

........Δεκαετία ’70 και ναι πλέον είμαστε για τα καλά μέσα στη χούντα,τη ψυχεδέλεια,το LSD, και την αντιδικτατορική ουτοπία. Από συγκροτήματα πλέον έχουμε περάσει, στους Νοστραδαμος,τους Poll, Δ.Σαββοπουλος, Πελόμα Μποκιού, Δάμων + Φιντίας, Εξαδάκτυλος, Μπουρμπούλια και όλοι πλέον με ελληνικό στίχο πλην των Socrates, των Aphrodite’s child και των MGC(το συγκρότημα του Δ.Πουλικακου μέχρι το ’67 που αργότερα έγιναν Εξαδάκτυλος).
Που τους άκουγες όλους αυτούς όμως live? Τα club της εποχής ήταν δυο: To Rodeo και το Κύτταρο. Από το κύτταρο έχουν περάσει όλοι οι πιο πάνω και μάλιστα υπάρχει και ένας καταπληκτικός σπάνιος δίσκος(τυχερός οποίος τον έχει, τώρα μονό σε cd)που λέγεται «ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ».
Στην ουσία ο δίσκος αποτελεί την πρώτη ζωντανή καταγραφή (το ’71) και του ήχου και των συγκροτημάτων της εποχής, διαμορφωμένος βέβαια τη δεκαετία του’70.Underground ακούσματα,προσπάθεια για ελευθερία (μη ξεχνάμε τη χούντα), μια αρχικά ντροπαλή αλλά στην ουσία της, δυναμική σκήνη, για ένα πρωτόγνωρο εγχείρημα.
Πέρα από όλα αυτά βέβαια υπάρχει και για τους νεότερους η γνώση για τη μουσική και τα clubs της εποχής. Στο εξώφυλλο υπάρχει και ο υπότιτλος «η ποπ στην Αθήνα». Ένας υπότιτλος που μάλλον δεν αφορά αυτό το δίσκο. Ένας υπότιτλος για ένα δίσκο της δεκαετίας του ’60, με εξώφυλλο από comic φιγούρες. Στη πρώτη έκδοση του δίσκου συνοδευόταν και από ένα single που μοιράζονταν οι ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΣ με τους ΔΑΜΩΝ ΚΑΙ ΦΙΝΤΙΑΣ. Στις επόμενες εκδόσεις δεν υπάρχει το single γι’αυτό και ο δίσκος απέκτησε συλλεκτικότητα.

Το «ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ» είναι ένας δίσκος σταθμός,ένα ντοκουμέντο στο ελληνικό ροκ μιας άλλης παλιάς εποχής όχι όμως και ξεχασμένης.
Με αφορμή λοιπόν τη ταινία του Αντώνη Μποσκοίτη ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ-ΣΚΗΝΕΣ ΡΟΚ η οποία προβλήθηκε την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου στο Τριανον. Μια ταινία που πλημμυρίζει από ήχους και μουσικά χρώματα μιας περασμένης, αλλά πάντα ζωντανής, στιγμής της μουσικής μας ιστορίας.

Σαν παλιό Βινίλιο για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να γνωρίζουν οι νεότεροι.

Σαν παλιό βινύλιο - Θοδωρής Κοτονιάς - Αντώνης Μποσκοΐτης

Ευχαριστούμε και τον φίλο Beatlus για το τραγούδι

The Feeling: Twelve stops and Home (2006)

2006-11-09T20:23:00.000+02:00

Να μιλήσουμε για Pop; Εγώ λέω να μιλήσουμε.
Βλέπετε τα χρώματα στο εξώφυλλο αυτού του δίσκου; Ε λοιπόν άκουσα τους the Feeling και τα είδα!
Τα 5 αυτά λονδρεζάκια, καλά φιλαράκια μεταξύ τους, αφού βαρέθηκαν να παίζουν ως session μουσικοί για άλλους ή να αναμασάνε διασκευές μεγάλων ονομάτως, αποφάσισαν να πάρουν μολύβι και χαρτί και να κουρδίσουν τα όργανα τους.
Και αφού υπέγραψαν στην ιστορική Island τους μάθαμε και στα μέρη μας.
Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Dan Gillespie-Sells, με την κλασσικά ποπ φωνή του, κεντάει απρόσμενες μελωδίες, γλυκόπικρες και πολλές φορές χαρούμενες. Τον καμβά συμπληρώνουν ο μπασίστας Richard Jones, ο κιθαρίστας Kevin Jeremiah, ο πληκτράς (ναι έχουν κι απ'αυτό) Ciaran Jeremiah, και ο ντράμερ Paul Stewart.

Η συνθέσεις τους, άρτιες και προσεγμένες, με ζαχαρένια καλογυαλισμένα beatle-ικά φωνητικά κολλάνε πολύ εύκολα στο μυαλό (και δεν εννοώ σαν σουξεδάκια της μιας μέρας) και οι στίχοι προσγειωμένοι και αρκετά ξεχωριστοί πολλές φορές, λένε και αλήθειες που με έκαναν ράκος στα πρώτα ακούσματα. Η παραγωγή είναι θεσπέσια, τραβώντας τη γραμμή πολύ περισσότερο προς τις κλασσικές εποχές του ροκ των ELO και των Supertramp (τους Beatles τους αναφέραμε ήδη).

Ένοιωσα πολλά ακούγωντας αυτόν τον δίσκο. Μπορεί να μην είναι διαφημισμένος όπως π.χ. των killers και να έχει και μερικά προβλέψιμα τραγουδάκια, αλλά είναι ειλικρινής και όμορφος. Αξίζει για παρέα τις μερικές ηλιόλουστες χειμωνιάτικες ημέρες.

Tracklist: I Want You Now, Never Be Lonely, Fill My Little World, Kettle's On, Sewn, Anyone, Strange, Love It When You Call, Rosé, Same Old Stuff, Helicopter, Blue Piccadilly

ps. Ευχαριστώ την εκπομπή του RED στον ΣΚΑΙ που σταμάτησε πια να μεταδίδεται (γιατί άραγε;) για το Sewn που εκεί προτοείδα.

Αναμένουμε

2006-11-09T13:09:00.000+02:00

Η συλλογή των U2 με 18 singles τους, κυκλοφορεί στις 21/11/2006 .

ΕΔΩ
μπορείτε να δείτε από το Αmazon video από την συναυλία τους στο Μιλάνο ("With or Without You" and "Original of the Species") που θα κυκλοφορήσει σε DVD μαζί με το CD.
Sorry, αλλά βρίσκω υπερβολική την κυκλοφορία του συγκεκριμένου άλμπουμ μετά τις τόσες πολλές συλλογές τους που ήδη υπάρχουν.
Μια ματιά στο track list πείθει για τον μοναδικό λόγο ύπαρξης αυτού του cd που είναι εκτός από τα έσοδα, το καινούργιο τραγούδι των Green day στο οποίο και συμμετέχουν. Δεν θα το αγοράσω, αλλά U2 είναι αυτοί, δεν θα σταματήσουμε να τους αγαπάμε.

Τrack list:
1. Beautiful Day - 2. I Still Haven't Found What I'm Looking For - 3. Pride (in The Name Of Love) - . With Or Without You - 5. Vertigo - 6. New Year's Day - 7. Mysterious Ways
8. Stuck In A Moment You Can't Get Out Of - 9. Where The Streets Have No Name
10. Sweetest Thing - 11. Sunday Bloody Sunday -12. One - 13. Desire -
14. Walk On - 15. Elevation - 16. Sometimes You Can't Make It On Your Own
17. The Saints Are Coming - 18. Window In The Skies

Το νέο άλμπουμ της Loreena McKennit An Ancient Muse κυκλοφορεί την ίδια ημερομηνία 21/11/2006

ΑΥΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ!!!!!!!

Δείγμα από τα καινούρια τραγούδια μπορείτε να ακούσετε ΕΔΩ

Τrack list :
1. Incantation - 2. The Gates Of Istanbul - 3. Caravanserai
4. The English Ladye And The Knight - 5. Kecharitomen
6. Penelope's Song - 7. Sacred Shabbat
8. Beneath A Phrygian Sky- 9. Never-Ending Road

Tα βιολιά που πάλλονται πίσω από τους λόφους...

2006-11-05T16:03:00.000+02:00

...έλεγε ο Μπωντλαίρ κι εχτές στο Gagarin η Sophie Solomon μας ταξίδεψε στην ορεινή Τρανσυλβανία, στις πεδιάδες του κάτω Δούναβη και στις αχανείς εκτάσεις της Ρώσικης γης.
Όλα αυτά υπό τους μαγικούς ήχους του βιολιού της, το οποίο στην κυριολεξία πήρε φωτιά.

Τη συναυλία άνοιξε ο Simon Bloom, μαζί με ημιακουστικό σχήμα αποτελούμενο από 7 μουσικούς (ακουστική κιθάρα, φωνή, ηλεκτρική κιθάρα, βιολί, τζουράς, μπάσο, πλήκτρα, δεύτερα γυναικεία φωνητικά), αλλά τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά οι μουσικές του και η ερμηνεία του, έκαναν απλά ένα αδιάφορο πέρασμα.

Στις 11.00 και μετά από αναμονή 2 ωρών επιτέλους η Sophie εμφανίστηκε στην σκηνή, δίνοντας με το poison sweet Madeira το εναρκτήριο λάκτισμα για όλα όσα είδαμε και ακούσαμε στην συνέχεια.

Με μια μπάντα που αποτελείται από εξαιρετικούς μουσικούς, παρουσίασε το πρώτο της προσωπικό άλμπουμ στο Αθηναικό κοινό, που με πολύ θέρμη την υποδέχτηκε χτες βράδυ στην πρωτεύουσα των 5 βαθμών κελσίου.

Και για ποιό από όλα τα κομμάτια να γράψω αφού το καθένα ξεχωριστά ήταν κι ένα ταξίδι νωχελικό την μία και γεμάτο αδρεναλίνη από την άλλη.

Εκπληκτικά το burned by the sun, το light that never dies, το Hazy.

Όλα αποδόθηκαν δεξιοτεχνικά, αφού η ίδια, με την εκπληκτική τεχνική της, εκμεταλλεύτηκε όλες τις δυνατότητες του οργάνου πάνω στην σκηνή σε μια έκρηξη χρωμάτων και αισθήσεων.

Όπως ήταν αναμενώμενο, το κοινό ξεσηκώθηκε, συγκινήθηκε και την επιβράβευσε με έναν σεισμό πολλών ρίχτερ κάτω από τα πόδια της.

Δαιμονισμένο παίξιμο, στυλ και κίνηση καταπληκτικά από μια αεικίνητη Sophie καθ’όλη την διάρκεια της συναυλίας.

Κάπου είχα διαβάσει ότι στις συναυλίες με την Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, φροντίζει να προσέχει έτσι ώστε να μη χτυπήσει κάποιον από τους υπόλοιπους μουσικούς με τον αγκώνα της! Το σκεφτόμουνν χτες και γέλαγα.

Από τα τυχερά της βραδιάς το ότι κατάφερα να είμαι ακριβώς μπροστά από την σκηνή.
Ακόμα και εκεί δεν υπήρξε καμία παραμόρφωση του ήχου ο οποίος ήταν καλός έτσι ώστε να μπορέσουμε να απολαύσουμε το σκληροπυρινικό της βιολί σε όλη την έκτασή του.

Το πράσινο μπουκάλι με το ουίσκυ άλλαζε συνεχώς χέρια μεταξύ της μπάντας, δίνοντας άλλη χροιά στις μουσικές κι εμείς σε μιαμιση περίπου ώρα ταξιδέψαμε σχεδόν σε όλη την Ανατολική Ευρώπη.

"Παρότι αγαπώ με πάθος την κλασσική μουσική ένιωθα περιορισμένη από τις αυστηρές παραμέτρους του ρεπερτορίου της. Έπρεπε να πάρω την απόφαση να απομακρυνθώ από αυτή για να βρω τη δική μου φωνή".

Νομίζω ότι την βρήκε, με αποτέλεσμα όσοι τυχεροί βρεθήκαμε κοντά της χτες να περάσουμε ένα αξέχαστο βράδυ.

Highlights
O απίστευτος ντράμερ που θύμιζε χαρούμενο πίθηκο (!) και που όπως σχολιάσαμε με τον summertime πολύ θα του ταίριαζε να είναι μέλλος των coldplay.

Το εκπληκτικό τεράστιο ακορντεόν που πολλές φορές με έκανε να νομίζω ότι είμαι σε καμπαρέ.

Η συννενόηση των μουσικών και οι διορθώσεις τους σε κλάσματα του δευτερολέπτου

Η τρομερή συναισθηματική φόρτιση. Ειλικρινά είχα πονοκέφαλο όλο το υπόλοιπο βράδυ από την ένταση.

Οι δύο φωτογραφίες που βλέπετε εδώ, που βγήκαν κατά τύχη (με το κινητό όπως πάντα) αλλά τελικά πέτυχαν.

Λοιπές ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από τον summertime, στα σχόλια.

Muse: Black holes and revelations (2006)

2006-10-30T20:00:00.000+02:00

Μια από τις φετεινές κυκλοφορίες που ακόμα δεν έχει ξεκολλήσει από τα αυτιά μου είναι ο δίσκος των χαρισματικών Μuse γι αυτό και ξεκινάω το πρώτο μου review στο unplugged με αυτόν.

Από το 1999 που είναι μαζί μας οι τρεις αυτοί βρετανοί κύριοι έχουν κάνει αίσθηση ουκ ολίγες φορές. Ξεκινώντας με το Showbiz το οποίο άφησε τους κριτικούς να αναρωτιούνται αν οι Muse ήταν οι νέοι Radiohead και καταλήγοντας στο σήμερα που κανείς πλέον δε μιλάει για αυτόν τον παραλληλισμό το μόνο σίγουρο είναι ότι δούλεψαν σκληρά, με έμπνευση και τεχνική. Αρετές που όλο και πιο σπάνια συναντάμε σε καινούρια συγκροτήματα της μετά-Nirvana εποχής.

Ο ενημερωμένος ακροατής θα αναγνωρίσει σ'αυτό τον δίσκο ένα μεγάλο μέρος της rock ιστορίας. Επιρροές που πλέκονται μεταξύ τους με θαυμαστό τρόπο. Από τους progressive ELO και Genesis μέχρι τους εικονοκλάστες Gong (έτσι κέρδισαν και την ετικέτα Neo-Prog), αλλά σε απόλυτα συμμετρικές φόρμες κλασσικού rock τύπου Deep Purple και Led Zeppelin χωρίς να ξεχάσουμε τα ψήγματα grunge που αιωρούνται παντού.

Ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Matthew Bellamy που κάνει τον Thom Yorke ώρες ώρες να κοκκινίζει , ο μπασίστας Chris Wolstenholme και ο πολύ δυνατός drummer Dominic Howard σίγουρα θα πάρουν τα μυαλά του ανυποψίαστου ακροατή με τους δαίδαλους που σκάρωσαν. Η δύναμη εναλλάσσεται με την ευαισθησία και τη ρομαντική γλύκα της παράνοιας υπό τεχνικώς άρτιες αιχμηρές εκτελέσεις. Kαι το πάθος! Οι εκφράσεις του Bellamy μπορούν να συγκριθούν σε ειλικρίνεια και θεατρικότητα ακόμα και με αυτές του Freddie Mercury.
Όπως καταλάβατε δε σας μιλάω για κάτι συνηθισμένο.

Tracklist: Take a Bow, Starlight, Supermassive Black Hole, Map of the Problematique, Soldier's Poem, Invincible, Assassin, Exo-Politics, City of Delusion, Hoodoo, Knights of Cydonia

ps. Προσοχή στο αυτοκίνητο με αυτό το CD!

και για τους κατόχους γρήγορης γραμμής, απολαύστε το Knights of Cydonia

Adblock

Sophie Solomon live !!!!!!!

2006-10-30T13:05:00.000+02:00

Tι ακούσαν τα αυτάκια μου πριν λίγο; Που με καλέσανε;
Sophie Solomon στις 4 Νοεμβρίου στο Gagarin 205.
Η Βρετανίδα βιρτουόζος του βιολιού, που ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική ήδη από την ηλικία των δύο ετών ενώ ο Τύπος την έχει χαρακτηρίσει Keith Richards του βιολιού! Στη μουσική της συνδυάζει τη ρωσική μουσική παράδοση με το βορειοαφρικάνικο vibe και τα ρουμανικά ηχοχρώματα. Πραγματικά έχεις την αίσθηση ότι η μουσική της δεν γνωρίζει όρια και περιορισμούς, κάτι το οποίο γίνεται φανερό εξάλλου και στα live της, όπου έχεις την αίσθηση ότι το βιολί της είναι η φυσική προέκταση του σώματος της.

Ώρα: 21.00, Εισιτήρια: 30 Ε

Kαι θα τα πω όλα. Πλήρης αναφορά θα δωθεί την επομένη. :)

Poison sweet madeira - Sophie Solomon

(Δεν είμαι καλά γιατρέ μου. )

Πηγή

Συναυλίες

2006-10-26T22:41:00.000+03:00

Λοιπόν. Το unplugged (ξανα) ανοίγει κανονικά μαζί με την παρέα και τις γνώσεις του Dr.Uqbar :) και θα ενημερώνεται με οτιδήποτε έχει σχέση με μουσική. Συναυλίες, αφιερώματα, καινούργιες κυκλοφορίες κτλ. Όπως και στο παλιό, θα παρουσιάζονται και βιβλία που διάβασα και θεώρησα άξια να αναφερθούν εδώ.

Και ΒΕΒΑΙΑ, ξεκινάω με δύο απίστευτες συναυλίες που θα γίνουν και που φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση να λείψουμε (όπως κάναμε με τους Pearl Jam, για να μάθουμε μετά ότι ήταν η καλύτερη της χρονιάς)

O Morrissey έρχεται για δύο εμφανίσεις στις 25 Νοέμβρη στο Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Φαλήρου (γήπεδο Tae kwo do), και στις 27 Νοέμβρη, στην Πύλη Αξιού της Θεσσαλονίκης.

Οι Ojos de Brujo θα εμφανιστούν την Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου, στην Θεσσαλονίκη ( Υδρόγειος) και το Σάββατο 9 Δεκεμβρίου, Αθήνα ( Πολιτιστικό Κέντρο «Ελληνικός Κόσμος»), Πειραιώς 254.

Ωρα: 21.30

Προπώληση: Metropolis, Ticket House, i-ticket.gr

Τιμές εισιτηρίων: Θεσσαλονίκη 35 €, Αθήνα 45 €

Για περισσότερα θα σας ενημερώσω εντός των ημερών, όπως και για κάποιες άλλες συναυλίες που θα γίνουν στους επόμενους δύο μήνες.

Καλησπέρες.

Οjos de brujo - Silencio

(Κάπου το είχα ξαναβάλει αλλά δεν πειράζει. Άπαιχτο είναι το κομμάτι έτσι κι αλλιώς και μαζί με το memorias perdvas τα δύο αγαπημένα μου).

Nick Cave and the bad seeds: The good son (1990)

2006-10-08T14:47:00.000+03:00

Ο Nick Cave, αυτός ο καταραμένος crooner κάθισε στο πιάνο του. Κλείδωσε προσωρινά τις παλιές του εκρήξεις και συσκέφθηκε με τον εαυτό του. Ξεφύλλισε τη Βίβλο και μουρμούρισε μερικά λόγια χτυπώντας ευγενικά μερικές συγχορδίες. Ενδοσκόπηση. Στο βάθος ακούστηκαν έγχορδα. Οι Bad Seeds έκλεισαν τους ενισχυτές μαζί με τα φώτα και πιάσανε τα κρουστά. Ο Mick Harvey χτύπησε το βιμπράφωνο. Οι fans ξίνισαν τα μούτρα τους. Ήταν 1990.

Όταν πρωτάκουσα αυτό το album νόμισα ότι μπαίνω σε εκκλησία. Μια εκκλησία στη μέση της βροχής του φθονερού κόσμου με θόλο της τον γαλάζιο ουρανό με ηλιόλουστα πολύχρωμα βιτρώ, και ορχήστρα με λευκά κοστούμια. Κόσμος πολύς, μετανοούντες αμαρτωλοί έμπαιναν από τη επιβλητική πύλη σκουπίζοντας τις λάσπες της βροχής από τα παπούτσια τους. Η εκκλησία της αγάπης άνοιξε.

Στίχοι δυνατοί που μιλάν τη γλώσσα της ψυχής, ήχοι από το χτες που ήσουν σίγουρος ότι κάπου τους είχες ξανακούσει, παραδόσεις, γκόσπελ και κατάνυξη. Η βραζιλιάνα Viviene Carniero την οποία ερωτεύτηκε τότε, έσταξε βάλσαμο στην ψυχή του. Έγραψε το Foi na cruz (πάνω στο Σταυρό) που βασίζεται σε έναν βραζιλιάνικο προτεσταντικό ύμνο. Ακολουθούν τα υπόλοιπα το ένα καλύτερο από το άλλο: The Good Son, Sorrow's Child, The Weeping Song, The Ship Song, The Hammer Song, Lament, The Witness Song και Lucy.
Μια συλλογή τραγουδιών σκοτεινή, αλλά και αισιόδοξη, ερωτική όσο και ψυχοκαθαρτική, που δε φιλοδοξεί να αποκτήσει κοινωνούς του εσωτερικού της μηνύματος. Τους έχει ήδη. Από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Παραγνωρισμένος στην εποχή του, κλασσικός πλέον, έδωσε βάρος στην ανθρώπινη πλευρά του Cave και στον κάθε ένα μας που ακούμε μουσική για να μεταμορφωθούμε σε δυνατά και τεράστια ξωτικά που θέλουν τον κόσμο στα νύχια τους.

Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια και πολλά χιλιόμετρα περπατημένα μέσα στη δισκογραφία του Nick Cave μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι ο ήχος της αγάπης. Που γίνεται τόσο δυνατός μια βροχερή μέρα σαν αυτή...

Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι το The Good son βασίζεται στο αφρο-αμερικάνικο παραδοσιακό τραγούδι "Another Man Done Gone", και το The Witness song στο αμερικάνικο gospel "Who will be a witness?".

Sonic Youth: Daydream Nation (1988)

2006-09-24T14:56:00.000+03:00

Είμαι στο μισογκρεμισμένο Royal Albert Hall, μετά τη λήξη ενός πολέμου. Γκρεμισμένοι τοίχοι, καμένες σειρές καθισμάτων και καπνισμένες ταπετσαρίες. Σκοτάδι. Βουνά από μαύρο χώμα παντού. Μαύρος και ο χειμωνιάτικος ουρανός που βλέπεις αν σηκώσεις τα μάτια ψάχνοντας για την οροφή.
Κατά περίεργο τρόπο οι βομβαρδισμοί δεν πείραξαν τη σκηνή. Παρτιτούρες του Stravinsky παρατημένες ανάκατα στα αναλόγια και στο δάπεδο από την τελευταία συναυλία κάποιας ορχήστρας. Φυσάει παγωμένος ο αέρας και τις σκορπάει παντού μαζί με ένα ήσυχο χάρτινο θρόισμα. Χορεύουν πάνω από ένα ξεχαρβαλωμένο κάθισμα στη θέση του πρώτου βιολιού. Το δοξάρι είναι ακόμα εκεί. Ξεχασμένο.
Νομίζω ότι ακούω μια βουή. Με feedback κιθάρας. Δυναμώνει. Ανάβω το φακό μου και διακρίνω την πλάτη ενός τύπου με καρό πουκάμισο. Στέκεται μπροστά από μια συστάδα ενισχυτών. Σε λίγο αρχίζει και ακούγεται ρυθμικά. Γυρνάει περπατώντας. Μια γυναικεία φωνή αρχίζει και μουρμουρίζει κάτι ακατάληπτο: "Spirit.desire.spirit.desire.spirit.desire we will fall". Το feedback δυναμώνει. Μια δεύτερη κιθάρα γκαζώνει. Θόρυβος. Τα drums ξεσπάνε καταιγιστικά κι άξαφνα ένα ελικόπτερο εμφανίζεται ψηλά ρίχνοντας φως. Η μουσική θεριεύει ασταμάτητα. Μέχρι να πέσουν και τα υπόλοιπα χαλάσματα. Μέσα στη δίνη ενός μετά-αστικού υπερηχητικού εφιάλτη κατ' ευθείαν από τον παράδεισο.

Ακούγοντας το Daydeam Nation και τα ηχητικά τοπία που πηγάζουν από τους πειραματισμούς του κυρίου Thurston Moore μετά της συζύγου του Kim και της παρέας τους είναι δύσκολο να μη φανταστείς κάτι τέτοιο. Η συνθετική επιστήμη της αρμονίας της μουσικής ξερνάει τα έντερα της σε μια λεκάνη κακόφημου μπαρ ακούγοντας αυτές τις συμφωνίες rock θορύβου. Ίσως. Βέβαια μουσική δεν είναι μόνο ότι χαϊδεύει τα αυτιά αλλά και ότι τα συναρπάζει.

Από την πλούσια δισκογραφία τους που ξεκίνησε το 1981, αυτός ο δίσκος έχει ξεχωρίσει σαν το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα post-punk experimental που έγινε ποτέ, με τους Sonic Youth να νοιώθουν πιο δυνατοί και βιρτουόζοι από ποτέ . Ηχογραφημένος το 1988 σηματοδοτεί ένα άλλο πρόσωπο της Αμερικής. Αυτής που αναζητάει, που ψάχνει και ανακαλύπτει, και σπρώχνει τη θάλασσα από κάτω της προσπαθώντας να αγγίξει την Ευρώπη. Μακριά από καλιφορνέζους surfers και τουρίστες της Florida.

Το μοναδικό single αυτού του δίσκου, το "Teen Age Riot" είναι σχεδόν 7 λεπτά, στήνοντας το σκηνικό που θα επακολουθήσει. Μετά είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις. Από το θορυβώδες punk "Silver Rocket" μέχρι την τριλογία 14 λεπτών του τέλους, τα πάντα ρέουν προς μία κατεύθυνση. Χωρίς concept (εμφανώς τουλάχιστον) χωρίς το σνομπ ύφος των ψαγμένων μουσικών, Οι Sonic Youth, τα παιδιά της διπλανής πόρτας, μας μιλάνε μια διαφορετική γλώσσα από αυτήν που έχουμε συνηθίσει. Με περίεργα κουρδισμένες κιθάρες (GABDEG και GGDDGG στις περισσότερες περιπτώσεις) μπολιασμένες με την παράδοση του rock, σφυρηλατούν τους ήχους τους προσεκτικά και μεθοδικά. Δεν υπάρχουν τυχαία πράγματα στις παραγωγές τους, παρ' όλο που πολλοί το νομίζουν. Μέχρι και η τελευταία τσιρίδα feedback είναι τόσο μελετημένη, όσο οι λιγοστές νότες που χτυπάει ένα τύμπανο σε μια συμφωνική ορχήστρα.
Είναι δύσκολο να το καταλάβεις στην αρχή. Το μόνο που ακούς είναι ένα πολύχρωμο ωστικό κύμα που σε κολλάει στον τοίχο. Μετά, όπως το μάτι που συνηθίζει το σκοτάδι, αρχίζεις και ακούς υπνωτικές επαναλήψεις, γλιστερά riffs και θηριώδεις εκρήξεις που σας ορκίζομαι έχουν πραγματικά δόντια. Με τον Thurston Moore και τον Lee Ranaldo στις κιθάρες, να μοιράζονται τα φωνητικά με τη γοητευτική Kim Gordon που σπάει το μανικιούρ της στις χορδές του μπάσου και τον Steve Shelley, τον ρεαλιστή της παρέας που συμμαζεύει τους ήχους των φίλων του σε μέτρα. Στέκονται αγέρωχοι και σφυροκοπούν ασταμάτητα στη σκηνή σα να μη συμβαίνει τίποτα (όσοι τους είδατε όταν ήρθαν στη χώρα μας θα το ξέρετε).

Καλά παιδιά... Διαμάντια. Ήρθαν για να μείνουν, καίνε τις μουσικές ταμπέλες και διώχνουν τους ενοχλητικούς γείτονες!

Tracklist: Teen Age Riot, Silver Rocket, The Sprawl, 'Cross the Breeze, Eric's Trip, Total Trash, Hey Joni, Providence, Candle, Rain King, Kissability, Trilogy: a) "The Wonder" b) "Hyperstation" z) Eliminator Jr."

David Bowie:Ziggy Stardust (1972)

2006-09-11T20:42:00.000+03:00

Ένας εξωγήινος ανδρόγυνος rockstar ονόματι Ziggy, κατέβηκε από τον Άρη στη γη για να μας προειδοποιήσει και να μας σώσει. Μας αποκαλύπτει ότι έχουμε πέντε χρόνια μέχρι να καταστραφεί η γη και μας διδάσκει ότι η αγάπη είναι σημαντική και περίπλοκη. Μοιράζει απλόχερα το απελευθερωτικό rock’n’roll και ονειρεύεται το μέλλον της ανθρωπότητας μαζί με το συγκρότημα του, τους Spiders from Μars, που οι μαγικές τους συγχορδίες ξυπνάνε τη συνείδηση μας.
Και όπως όλοι οι σωτήρες, πεθαίνει (μετά από πολλές καταχρήσεις) από το χέρι ενός έμπιστου Spider. Και μετά έρχεται η πτώση. Και η ανθρωπότητα αγκαλιάζει ξέφρενα το glam rock.
Ήταν 1972.
Ο David Robert Jones, (ή Bowie όπως τον λένε πλέον οι φίλοι του), υπήρξε (και είναι ακόμα δόξα τω Θεώ) ένας ογκόλιθος που πάντα προβλημάτιζε κάθε γραφιά ή κριτικό με τις αλλαγές και την ευρηματικότητα του. Αυτός ο διαβασμένος χαμαιλέοντας, ένας μουσικά καταρτισμένος συνθέτης, παραγωγός, ενορχηστρωτής αλλά και ηθοποιός, αποτελεί εδώ και τέσσερις δεκαετίες έναν από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες και ταυτόχρονα ένα άλυτο αίνιγμα που θα είναι θαμμένο για πάντα στο ζευγάρι των δίχρωμων ματιών του.

Υιοθετώντας την περσόνα του Ziggy, και με τον κολλητό του (μακαρίτη πια) Mick Ronson, ο πολυμήχανος Bowie έρχεται να στοιχειώσει τη συνείδηση μας με αυτό που θα ονομαστεί κάποτε αρχετυπικό glam rock (βγάλτε άκρη) από ένα τσούρμο αμήχανους εργαζόμενους της μουσικής βιομηχανίας, που κάθονται ακόμα και μελετούν το ομώνυμο DVD. Οι ογκώδεις κιθαριές του Ronson, που συνοδεύονται από τον Trevor Bolder στο μπάσο και τον Mick Woodmansey στα τύμπανα με γαρνιτούρα τους φευγάτους σκοτεινούς στίχους με τα πιασάρικα ρεφραίν, μαζί με τα διάσπαρτα βιολιά και σαξόφωνα, έδωσαν μια νέα σημασία σε αυτήν την παράξενη, άνευ φύλου φιγούρα που ξεκίνησε να υποδύεται ρόλους στις συναυλίες του αιχμαλωτίζοντας στα χέρια του εφηβικές και άλλες καρδιές.
Το tracklist πανίσχυρο, έξυπνα δομημένο, με concept μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, επηρεασμένο από τους Who και τους Beach boys, τους Velvets, τον Marc Bolan και σίγουρα τους Stooges του επίσης κολλητού του Iggy ανατέλλει ακόμα στα αυτιά σου σαν κάτι που ηχογραφήθηκε χτες.
Μια ευαίσθητη ψυχή ακούγοντας το, τραγούδι το τραγούδι, θα περάσει από όλες τις πθανές συναισθηματικές μεταβάσεις. Περιέργεια, συμπόνια, χαρά, ζεστασιά, ελπίδα, αγάπη, οργή, νοσταλγία, θλίψη, απόγνωση, για να καταλήξει στη λατρεία εντάσσοντας εαυτόν στην τρελή παρέλαση που ακολουθεί τον Ziggy στην αστική παράνοια του παραμυθιού του.
Ρυθμοί που μπορείς να αισθανθείς, στίχοι που ποθείς να τραγουδήσεις κουνώντας άχαρα τα χέρια και τους γοφούς σου μπροστά στον καθρέφτη με την κιθάρα και το make up της μαμάς. Το υλικό για τους επίδοξους κιθαρίστες είναι πολύ, καθώς τα τραγούδια του Δούκα είναι μικρά διαμαντάκια, με απλές φόρμες και πολύτιμα riffs.
Αν έχετε συλλογή δίσκων και σας λείπει το Ziggy Stardust, μπορείτε άφοβα να πετάξετε το high end σύστημα σας από το μπαλκόνι, ή να το κάψετε, ή να το ανατινάξετε.
Αν πάλι το όνομα David Bowie δε σας λεει απολύτως τίποτα, κακώς διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Θα έπρεπε να έχετε ένα απασφαλισμένο περίστροφο μέσα στο στόμα σας και το δάκτυλο σταθερό μέσα στη σκανδάλη, γιατί σίγουρα είστε τρελοί και δεν αξίζει πια να ζείτε (εναλλακτικά μπορείτε να σώσετε την ψυχή σας αγοράζοντας ένα οποιοδήποτε album του). Ρωτήστε και τον Κώστα Τουρνά. Θα σας πει το ίδιο.

Tracklist:
Five Years, Soul Love, Moonage Daydream, Starman, It Ain't Easy, Lady Stardust, Star, Hang Onto Yourself, Ziggy Stardust, Suffragette City, Rock 'N' Roll Suicide

Trivia:

Το όνομα Ziggy δεν έχουμε καταλήξει από που προήλθε. Μία εκδοχή λέει ότι ήταν ιδέα των φίλων του, Iggy Pop ή εκείνης της κρεμάστρας της Twiggy (που σε εκείνη την εποχή της αφθονίας ήταν top model και θα ήταν χαλαρά και σήμερα αν το έλεγε η καρδιά της). Μια άλλη λεει ότι έμπνευση ήταν ένα ραφείο στο Λονδίνο που λεγόταν Ziggy’s. Ο Bowie βέβαια δήλωσε αργότερα ότι ήταν από τα ελάχιστα Χριστιανικά όνομα που αρχίζει απο Ζ.
Το Stardust προέκυψε από τον τραγουδιστή της country, The Legendary Stardust Cowboy (Norman Carl Odom).
Ο γιος του Bob Marley βαφτίστηκε Ziggy λόγω αυτού του album.

tablatures για τους κιθαριστες